บทที่ 666

"กลับกันก่อน"

เซียวหลันยวนไม่พูดอะไรมาก ตัวเขาเองก็มาช้าเกินไป จะมีหน้าไปโทษพวกเขาได้อย่างไรกัน?

ตอนที่ฟู่จาวหนิงตื่นขึ้นมา ด้านนอกก็มืดสนิทแล้ว และยังมีเกล็ดหิมะโปรยลงมาอีก

จวนอ๋องเจวี้ยนเองยังสว่างด้วยโคมอยู่

เซียวหลันยวนดูแลอยู่หน้าเตียงนาง สีหน้าขาวซีดไปบ้าง

"ท่านอ๋อง ท่านไปพักผ่อนสักหน่อยเถิด ท่านถ่ายกำลังภายในให้พระชายาตั้งมากมาย ถ้าล้มเป็นอะไรไป ตอนพระชายาตื่นก็ยังต้องเหนื่อยนางอีก"

ผู้ดูแลจงเตือนเซียวหลันยวนขึ้นมาข้างๆ

เซียวหลันยวนหลังจากพาฟู่จาวหนิงกลับมาก็เชิญท่านหมอมาแล้ว แต่ท่านหมอก็ยังต้องยกมือยอมแพ้กับสภาพของฟู่จาวหนิง เพราะพิษที่บาดแผลนางทำให้เลือดไหลออกมาไม่หยุด

กว่าจะรื้อหากล่องยาของนางเจอ แล้วยังต้องไปหาเสิ่นเสวียนอีก รับเอายารักษาที่ฟู่จาวหนิงสกัดให้เขาเป็นพิเศษมาก่อน ถึงทำให้เลือดนางหยุดไหลลงได้

แต่เฮ่อเหลียนเฟยกลับไม่ฟื้น สติสัมปชัญญะยังไม่ตื่นตัว ทว่าทั้งตัวกลับร้านผ่าว และยังทำท่าแปลกๆ เพ้อออกมาเป็นระยะด้วย นี่ก็ทำเอาท่านหมอต้องก่ายหน้าผากเหมือนกัน

ท่านหมอยังสามารถตรวจออกมาได้ว่าเฮ่อเหลียนเฟยโดนยาอะไรมา แต่กลับไม่ถอนไม่ได้

นั่นเพราะรู้ว่าเฮ่อเหลียนเฟยโดยยาสกปรกอะไรมา จิตสังหารของเซียวหลันยวนจึงระงับลงมาไม่ได้เลย

อีกฝ่ายคิดจะทำอะไรแค่คิดก็รู้

แต่เฮ่อเหลียนเฟยตอนนี้ก็เป็นแค่เด็กอายุสิบสามเท่านั้น เขาไม่อยากให้ตอนนี้เขาต้องใช้วิธีการนั้นเพื่อถอนพิษ ไม่เช่นนั้นจะเท่ากับโยนเงามืดลงไปที่จิตใจเขา และไม่รู้ว่ารอจนเขาตื่นขึ้นมาแล้วจะคิดอย่างไร

พวกของจ้าวเฉินก็พากลับมาได้แล้ว

จ้าวเฉินบาดเจ็บหนัก ยิ่งไปกว่านั้นยังติดพิษอีก ตอนนี้ถูกขังไว้ในห้องฟืน ไม่มีคนไปสนใจเขาชั่วคราว

"ท่านหมอยังมีวิธีอะไรอีกไหม?" เซียวหลันยวนถาม

เขานังอยู่ริมเตียง กุมมือฟู่จาวหนิงไว้ ถามผู้ดูแลจงขึ้นมา