บทที่ 667

ฟู่จาวหนิงเบิกตาโพลง พอเหลือบตาก็เห็นเซียวหลันยวน เซียวหลันยวนที่ไม่ได้สวมหน้ากาก

จากนั้นนางก็เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกเหมือนมือกำนำแข็งเอาไว้แล้ว

มือของเขาเย็นเกินไป!

พิษของเขากำเริบแล้ว

ขณะที่ตกตะลึงเช่นนี้ นางก็นึกขึ้นได้ทันที

เพราะที่หลังของนางด้านหนึ่งบาดเจ็บ ตอนนี้นอนตะแคงอยู่ ด้านหลังมีผ้าห่มหนุนไว้ ตอนนี้พอขยับ ก็ไปฉุดแปลเขา เจ็บจนน้องร้องซี๊ดออกมา

"หนิงหนิง!"

เซียวหลันยวนพอเห็นนางฟื้นแล้ว ก็ดีใจตื่นเต้นมาก

"พระชายาฟื้นแล้วหรือ?" ผู้ดูแลจงเองก็รีบหมุนตัวกลับเข้ามา และเห็นฟู่จาวหนิงเบิกตาโพลงอยู่ แล้วยังคิดจะลุกขึ้นนั่งอีกด้วย

"พระชายาฟื้นแล้ว?"

ชิงอีหงจั๋วเฝิ่นซิงที่เฝ้าอยู่ด้านนอกก็หลั่งไหลกันเข้ามาอย่างอดไม่อยู่

ฟู่จาวหนิงบาดเจ็บหนักจนสลบกลับมาจวนอ๋องเจวี้ยนเป็นครั้งแรก ทำเอาหงจั๋วเฝิ่นซิงตกอกตกใจกันหมด

นางไม่ฟื้น พวกเขาก็ไม่กล้าไปไหน คอยเฝ้าอยู่ด้านนอกตลอด

"เซียวหลันยวนท่านบ้าไปแล้วหรือ?" ฟู่จาวหนิงหลังจากตื่นขึ้นมาก็พลิกจับมือเซียวหลันยวนเอาไว้ นี่เย็นจนเหมือนคนตายแล้วนะ "พิษของท่านกำเริบท่านยังไม่รู้ตัวอีกหรือ?"

"พระชายา ท่านอ๋องขึ้นไปบนภูเขาหิมะแล้วเกิดอาการพิษกำเริบ หลังจากกลับมาก็คอยเฝ้าท่านอยู่ตลอด แล้วยังถ่ายกำลังภายในให้ท่านอีก"

ชิงอียังไม่ทันพูดจบก็ถูกเซียวหลันยวนกวาดสายตาเข้ามา จึงหุบปากลงทันที

"ข้ามีความคิดไว้แล้ว ก่อนที่ข้าจะสลบก็กินยาลงไปเรียบร้อย ข้าจะฟื้นขึ้นมาเอง ท่านจะร้อนรนทำไมกัน?" ฟู่จาวหนิงมองสีหน้าเซียวหลันยวน แล้วรีบร้อนนั่งขึ้นมา

"เจ้าช้าหน่อย!"