บทที่ 668

"เสี่ยวเฟยล่ะ?"

นางคิดถึงเฮ่อเหลียนเฟยขึ้นมาอีกครั้ง

ชิงอีรีบรีบบอกสถานการณ์ของเฮ่อเหลียนเฟยกับนาง

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า ถูกหงจั๋วกับเฝิ่นซิงประคองตัวยืนขึ้นมา "พาเขาไปทางนั้น ข้าจะแก้พิษให้เขา"

นางเองก็มองไปที่เซียวหลันยวน ถอนหายใจ "ประคองท่านอ๋องของพวกเจ้าไปด้วยกันเลย"

ดูสภาพเขาแล้ว ถ้าไม่ฝังเข็มคงไม่ไหวแน่

"พระชายา แล้วท่านจะทำอย่างไร? ตัวท่านเองยังบาดเจ็บอยู่เลย ท่านหมอบอกว่าบาดแผลท่านมีพิษปนเปื้อน เขาเองก็ใช้เวลาตั้งนานกว่าจะห้ามเลือดท่านได้ แต่ว่าตอนนี้พิษยังไม่ถูกแก้ออกนะ"

หงจั๋วกับเฝิ่นซิงเห็นนางเพิ่งตื่นขึ้นมาก็วุ่นจะช่วยคนอื่นแก้พิษแบบนี้ จึงร้อนรนจนแทบจะร้องไห้

"ไม่ต้องห่วงไม่ต้องห่วง ข้ารู้ ข้ามียาแก้พิษอยู่ที่นั่น อีกเดี๋ยวพวกเจ้าช่วยข้าใช้ยาให้ก็พอ"

ฟู่จาวหนิงเห็นสองสาวใช้ที่ร้องไห้ขึ้นมา ก็รีบปลอบประโลมทันที

ดวงตาของพวกนางบวมแดง ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ร้องไห้ไปนานแค่ไหน

"พวกเจ้าคงไม่ได้คิดว่าข้าจะไม่ตื่นขึ้นมาหรอกนะ?" ฟู่จาวหนิงตบลงที่มือของพวกนาง "ไม่มีทางหรอก ไม่มีทาง ในใจข้าคิดเอาไว้แล้ว แค่ก่อนหน้านี้พิษรุนแรงไปหน่อย ดังนั้นจึงสลบไป ตอนนี้ตื่นมาก็จัดการได้แล้ว"

"พวกเขาบอกกันว่าคนเป็นหมอรักษาตัวเองไม่ได้"น้ำตาหงจั๋วไหลหยดลงมาราวกับไข่มุกที่สายขาดอย่างไรอย่างนั้น

"ไม่หรอก วิชาแพทย์ข้าดีมากนะ"

ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ แต่แผลด้านหลังก็เจ็บเกินไป นางยิ้มจนหูตาจมูกไม่เป็นธรรมชาตินัก

เซียวหลันยวนถูกชิงอีประคุงขึ้นมา พอเห็นรอยยิ้มของนาง ก็อดพูดขึ้นไม่ได้ "เจ็บแผลใช่ไหม? ไม่ต้องพูดแล้ว"

"ยกเกี้ยวเบาเข้ามา" เขาให้คนยกเกี้ยวเบาเข้ามา แล้วยกฟู่จาวหนิงไปยังห้องผ่าตัดทางนั้น

เฮ่อเหลียนเฟยเองก็ถูกพาเข้ามาแล้ว เพราะว่าเขากระเสือกกระสนอยู่ตลอด สติสัมปชัญญะก็ไม่ชัดเจน ดังนั้นฟู่จาวหนิงพอเห็นแล้วจึงรีบฝังเข็มให้เขาก่อน