บทที่ 669

ฟู่จาวหนิงตอนที่แก้พิษให้เฮ่อเหลียนเฟย ก็สังเกตได้แผนการชั่วร้ายของพวกเขา วางยาต่ำช้าเช่นนี้ให้กับเฮ่อเหลียนเฟย เป้าหมายแค่คิดก็รู้แล้ว

พวกเขาเองก็คิดจะล่อนางออกไปด้วย...

"จ้าวเฉินเจ้ามันสมควรตาย"

ฟู่จาวหนิงก่นด่าออกมาคำหนึ่ง

ความคิดนี้จะต้องเป็นของจ้าวเฉินแน่

เซียวหลันยวนนอนมองอยู่บนเตียงข้างๆ "จ้าวเฉินเองก็ติดพิษด้วย"

"ท่านคิดจะช่วยเขาหรือ? คิดจะไต่สวนเขาไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ไม่"

เซียวหลันยวนส่ายหัวอย่างไม่ต้องคิด เขาไม่มีความคิดจะช่วยชีวิตจ้าวเฉิน

"ที่ข้าคิดก็คือ จะทำอย่างไรให้เขาต้องเจ็บปวดแสนสาหัสที่สุดก่อนตาย" น้ำเสียงเซียวหลันยวนมีจิตสังหารอยู่ด้วย "ถ้าจะให้ตายไปง่ายๆ ก็ดูจะง่ายเกินไปสำหรับเขา"

"เช่นนั้นก็ไม่ต้องไปสนใจเขาแล้ว" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "พวกเขาทางนั้นเองก็วางพิษไปไม่น้อย แล้วพิษก็ยังซับซ้อนมากด้วย แต่ว่าจ้าวเฉินน่าจะติดโดนไปทุกชนิดเลย ถัดจากนี้ไม่ต้องไปสนใจเขา เขาก็จะได้รับโทษทัณฑ์มหาศาลไปเอง"

ไม่ต้องสนใจเขาหรือ แค่นั้นจะพอได้อย่างไร?

เซียวหลันยวนสั่งองครักษ์เงามังกรให้ไปจับคนอื่นในตระกูลจ้าวมาแล้ว

เขาจะปล่อยจ้าวเฉินตายไปง่ายๆ ได้อย่างไรกัน? ขณะที่บนร่างกายได้รับโทษแล้ว เขาจะทำลายปณิธานของจ้าวเฉินให้ย่อยยับอีกด้วย

"เสี่ยวเฟยเองก็ทรมานมากเหมือนกัน"

ฟู่จาวหนิงยื่นมือไปจัดที่คางเฮ่อเหลียนเฟย เสียงกร๊อบดังขึ้น ใส่กรามกลับไปเหมือนเดิมให้กับเขา

"เมื่อครู่ท่านเสิ่นก็เห็นเขาแล้ว" เซียวหลันยวนห่อตัวอยู่ในผ้าห่มสองชั้น แต่ก็ยังหนาวจนหน้าซีด "เขาบอกว่า เฮ่อเหลียนเฟยหน้าตาเหมือนกับเขาตอนหนุ่มๆ เลย"

"ท่านลุงน่ะหรือ?"

การเคลื่อนไหวฟู่จาวหนิงชะงัก หันหน้ากลับมามองเขา "เขาเองก็มาแล้วหรือ?"

"ใช่ ตอนนี้น่าจะได้ข่าวแล้ว เดี๋ยวคงจะมาที่นี่ เขาคืนนี้ก็อยู่ในจวนฟู่มาตลอด"

เสียงของเขาเพิ่งหยุดลง ด้านนอกก็มีเสียงของเสิ่นเสวียนดังขึ้น

"อ๋องเจวี้ยน"