บทที่ 670

"ข้าให้องครักษ์เงามังกรค้นหาทั้งเส้นทางอีกรอบ ทิศทางนั้นถ้าหากตรงไปเรื่อยๆ จะสามารถผ่านไปถึงเมืองชายแดน พวกเขาเป็นไปได้มากว่าจะลอบกลับไปยังต้าชื่อ"

ต้าชื่อส่งคนมากมายขนาดนี้ลอบเข้ามาในเมืองหลวงแคว้นเจา พวกเขาจะทำอะไรกัน?

"ข้าจะส่งคำสั่งกลับไป"

"ท่านลุง ท่านไม่ต้องรีบร้อน ร่างกายของท่านยังต้องพักฟื้นให้ดีอีก" ฟู่จาวหนิงกังวลว่าเขาจากนี้จะไม่สนใจร่างกายที่เจ็บป่วยของตนเอง

"วางใจเถอะ"

"ท่านลุงสู้พักผ่อนเสียก่อนดีกว่า ทั้งหมดรอพรุ่งนี้แล้วค่อยว่ากัน " เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

พอคำพูดส่งออกมา สายตาของเสิ่นเสวียนกับฟู่จาวหนิงก็ตกไปอยู่บนหน้าเขาทันที

ทำไมถึงมาเรียกท่านลุงตามกันล่ะ?

ฟู่จาวหนิงมองไปทางเสิ่นเสวียน และไม่รู้ว่าเสิ่นเสวียนจะด่าเขาว่าหน้าไม่อายหรือไม่?

เสิ่นเสวียนชะงักไปครู่หนึ่ง จึงร้องอืมขึ้นมาเสียงหนึ่ง หมุนตัวเดินออกไป

พอประตูปิดลงอีกครั้ง เซียวหลันยวนก็กระพริบตาปริบใส่ฟู่จาวหนิง "ท่านลุงนาจะยอมรับแล้ว"

"ท่านทำไมจู่ๆ ก็หน้าด้านขึ้นมาเสียอย่างนั้น"

ฟู่จาวหนิงหมุนตัวออกไป ฝังเข็มแก้พิษต่อให้เฮ่อเหลียนเฟย

"เรียกท่านลุงตามภรรยา มีอะไรผิดแปลกกัน?" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

"ท่านไม่ต้องพูดไร้สาระแล้ว กินยาลงไปเสีย แล้วรีบนอนลง เดี๋ยวข้าจะฝังเข็มให้ท่าน"

เซียวหลันยวนปากยังขยับ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพื่อห้ามนาง

ถึงแม้เขาจะยังปวดใจที่นางตอนนี้บนตัวยังบาดเจ็บ แต่นอกจากนาง จะยังมีใครที่มาระงับพิษที่กำเริบให้เขาได้?

ฟู่จาวหนิงวุ่นวายทั้งๆ ที่บาดเจ็บอยู่ครึ่งค่อนคืน

หงจั๋วพวกนางเองก็ไปอุ่นยามาหลายตัว วุ่นจนฟ้าสาง พิษของเซียวหลันยวนในที่สุดจึงถูกสะกดลงมา พิษของเฮ่อเหลียนเฟยเองก็แก้แล้ว ตื่นขึ้นมาเรียบร้อย

เซียวหลันยวนสั่งคนส่งจดหมายไปยังท่านผู้เฒ่าที่บ้านตระกูลฟู่แล้ว

ผลคือผู้เฒ่าฟู่รออยู่ที่บ้านไม่ไหว ต้องเข้าไปเห็นฟู่จาวหนิงกับเฮ่อเหลียนเฟยด้วยตาตนเองจึงจะวางใจ ดังนั้นจงเจี้ยนจึงคุ้มกันเขาเข้ามา

ฟู่จาวหนิงเก็บเข็มสุดท้ายลงไป หน้าก็มืด