บทที่ 676

ฟู่จาวหนิงยอมรับเช่นนี้ก็เป็นการยอมรับว่าวิชาแพทย์ที่นางเรียนมานั้นล้ำหน้ากว่าเหล่าหมอในใต้หล้าปัจจุบันนี้แล้ว

พูดขึ้นมาเหมือนนางมีอะไรที่มหัศจรรย์อยู่จริงๆ

บนโลกมักมีผู้วิเศษอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นอารมณ์และนิสัยของพวกผู้วิเศษก็ล้วนจะแปลกประหลาดกันหมด ดังนั้นที่อาจารย์ของนางไม่มีชื่อเสียงเรียงนามก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

"ช่วงนี้เมืองหลวงมีคนคาดเดาว่าอาจารย์ของเจ้าเป็นใครกันแล้ว"

เสิ่นเสวียนบอกเรื่องนี้กับฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงก็เคยได้ยินมา นั่นเป็นสิ่งที่ผู้อาวุโสจี้อาจารย์นางจัดวางเอาไว้

เช่นนั้นเรื่องที่มาของวิชาแพทย์นางก็พอกล้อมแกล้มไปได้

ตอนนี้ได้ยินว่าทุกคนก็เหมือนไม่ได้สงสัยอะไร ล้วนเชื่อกันหมด

"มีคนบอกว่า เรื่องที่เจ้าทำก่อนหน้านี้ล้วนเป็นการเสแสร้งแกล้งทำทั้งหมด และยังมีคนพูดอีกว่า ตอนนั้นที่เจ้าคิดจะออกเรือนกับเซียวเหยียนจิ่งก็เป็นเรื่องโกหก ไม่เช่นนั้นเจ้าจะปิดบังเรื่องที่รู้วิชาแพทย์กับเขาทำไมกัน?"

มีคนไม่น้อยหลังจากได้ยินข่าวก็ล้วนคาดเดากันเช่นนี้

ตอนนั้นฟู่จาวหนิงพูดเรื่องที่วิชาแพทย์ตนเองยอดเยี่ยมเสียขนาดนี้ออกมา จวนชินอ๋องเซียวคงจะประคองนางไว้ในฝ่ามือแน่ ทำไมถึงจะไม่แต่งงานด้วยกัน?

"เฮอะๆ ปล่อยพวกเขาพูดกันไปเถอะ"

ฟู่จาวหนิงตอนนี้ไม่เห็นเซียวเหยียนจิ่งในสายตานานแล้ว

เขากับหลี่จื่อเหยาคงได้ "พลอดรักพลอดสังหาร" กันอยู่ที่นั่นทุกวี่วันแล้ว เรื่องซุบซิบนินทาในตลาดนางเองก็ได้ยินจนเอียน

"แล้วยังมีคนพูดอีกว่า เจ้าไม่รู้จักการสร้างชื่อเสียง มีแต่วิชาแพทย์ทั้งตัว ถ้ารู้จักสร้างชื่อเสียงอย่างหมอเทวดาหลี่ ชื่อหมอเทวดาฟู่ของเจ้าก็คงจะเลื่องลือใต้หล้าไปนานแล้ว คนที่จะเข้ามาขอความช่วยเหลือเรื่องการรักษาก็ไม่รู้ว่ามีมากเท่าใด ถ้าเป็นเช่นนั้นเจ้าก็จะมีทั้งชื่อเสียงมีทั้งรายได้ ธรณีประตูบ้านตระกูลฟู่คงถูกเหยียบจนพังเละ ถึงตอนนั้นจะยังมีใครกล้าบอกว่าตระกูลฟู่ตกต่ำได้อีก?"

ฟู่จาวหนิงมองเสิ่นเสวียน "ท่านลุงคิดว่าข้าควรจะทำเช่นนั้นไหม?"

"เรื่องนี้ก็แล้วแต่ความชอบของเจ้า"