บทที่ 677

"จริงหรือ?"

เฮ่อเหลียนเฟย ไม่สิ หลังจากนี้ต้องเรียกว่าฟู่จาวเฟยแล้ว เขาตื่นเต้นจนกระโดดขึ้นมาทันที โหร้องดีใจไปทั่วทั้งจวนอ๋อง

ผู้เฒ่าฟู่เองพอได้ยินข่าวนี้ น้ำตาคนแก่ก็อาบแก้ม

"จาวหนิง เสี่ยวเฟนเป็นหลานชายข้าจริงๆ! เมื่อเป็นเช่นนี้ พ่อแม่ของเจ้าก็อาจจะยังมีชีวิตอยู่ พวกเขายังมีชีวิตอยู่!"

ผู้เฒ่าฟู่ครั้งนี้ร้องจนหยุดไม่อยู่แล้ว

หลายปีมานี้เขาผ่านมาไม่ง่ายเลย กว่าจะชุบเลี้ยงลูกชายจนเติบโต แล้วลูกชายก็ยังเก่งกาจเสียขนาดนั้น เพิ่งจะมีชีวิตรุ่งโรจน์ในเมืองหลวง แล้วยังรับภรรยาที่ดีมา ตั้งครรภ์อย่างรวดเร็ว แล้วยังมีคุณความดีที่ช่วยชีวิตคนไว้อีก

ตอนนั้นพวกเขาเดิมทีรู้สึกว่าตระกูลฟู่กำลังจะโจนทะยานแล้ว

ผู้เฒ่าฟู่ตอนนั้นก็มีความสุขที่สุด ขนาดคนในบ้านอื่นตอนนั้นก็ยังมีสีหน้าเช่นตอนนี้ เวลานั้นพวกเขาก็ยังคอยง้อเขาง้อฟู่จิ้นเชินอยู่เลย

บ้านตระกูลฟู่คึกคัก แล้วยังดูมีอนาคตสดใส

แต่แค่คืนเดียวก็เปลี่ยนไปทั้งหมด

ทั้งหมดกลายเป็นฟองสบูไป

ลูกชายและภรรยาเกือบถูกจับเข้าคุกราชวงศ์ แล้วต่อมาก็ยังหายสาบสูญ เหลือไว้แค่หลานสาวตัวน้อยที่อ่อนแอคนหนึ่ง วันวันเอาแต่ร้องไห้ ผู้เฒ่าฟู่รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า

ช่วงสิบกว่าปีมานี้ หลายครั้งที่เขารู้สึกว่าตนเองทนต่อไปไม่ไหวแล้ว นอกจากนี้เจ้าพวกคนจากบ้านอื่นก็ยังเปลี่ยนท่าที หันมาบีบคั้นเขาแทนอีก

บางครั้งเขาก็คิด ว่าถ้าลูกชายกับลูกสะใภ้ไม่อยู่ในโลกนี้แล้วจริงๆ เช่นนั้นผู้เฒ่าอย่างเขาจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร?

เขาเองก็ไม่อยากมีชีวิตต่อไปแล้ว

ยังดีที่ฟู่จาวหนิงอยู่ข้างกาย ทุกครั้งที่เขารู้สึกว่าตนเองทนไม่ไหวแล้วพอมองฟู่จาวหนิง เขาก็ยังรู้สึกว่าตนเองยังต้องเลี้ยงหลานสาวให้เติบใหญ่ ไม่เช่นนั้นนางก็จะกลายเป็นหญิงสาวที่โดดเดี่ยวไปจริงๆ