บทที่ 687

ถ้าไม่ใช่เซียวหลันยวนสุขภาพตอนนี้ไม่เหมาะจะไปเสี่ยง ฟู่จาวหนิงก็คงไม่ให้องครักษ์ลับปลอมตัวเป็นเขาหรอก

แต่ว่าร่างกายขององครักษ์ลับ ตอนนี้ก็ปลีกตัวได้ง่ายกว่าเขาจริงๆ

ขอแค่พบว่าในรถม้าไม่ใช่เซียวหลันยวน อีกฝ่ายก็ไม่แน่ว่าจะลงมือสังหารอย่างเด็ดขาด ดังนั้นจึงค่อนข้างปลอดภัยกว่า

แต่สุขภาพของเซียวหลันยวนตอนนี้ ถ้าไปเองคือไม่ไหวจริงๆ

"ข้าจะพยายามไม่ใช้วิชายุทธ์ให้มากที่สุด เพียงแค่โผล่หน้าออกไป ถึงตอนนั้นชิงอีกพวกเขาก็จะคุ้มกันข้าออกไปเอง ทางนั้นมีคนไปสำรวจเส้นทางไว้แล้ว"

เซียวหลันยวนพอเห็นว่านางโมโหขึ้นมาแล้วจริงๆ จึงทำได้แค่อธิบายดีดี

"พวกเราได้เปรียบพวกเขาตั้งขนาดนี้ พวกเขารู้ทิศทาง รู้ว่าจะต้องเดินเส้นทางไหน ดังนั้นจึงส่งคนไปดูก่อน แต่ว่าพวกเขาไม่รู้ ทำได้แค่คอยตามพวกเรา ตามเข้ามาถึงสถานที่นี้จึงเพิ่งรู้ว่าจะเข้าหุบเขาซานชิง"

"ถ้าอย่างนั้นช่วงที่พวกเราพักกันนี่ล่ะ? ท่านรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาจะไม่ส่งคนออกไปตรวจสอบ?"

"ข้าส่งคนไปซุ่มที่นั่นแล้ว พวกเขาถ้าส่งคนเข้าไปก่อน ก็คงเข้าไปแต่กลับออกมาไม่ได้" เซียวหลันยวนยิ้มๆ "แต่ว่าพวกเขาที่ไม่ได้รับข้อมูล ก็คิดได้แค่ว่าในหุบเขานั้นอันตรายมาก คงคิดไม่ถึงว่าที่นั่นจะมีการซุ่มกำลังไว้"

รอจนตอนที่เขาเข้าไปแล้ว พวกเขาต่อให้รู้ว่าอันตราย แต่ก้ยังต้องติดตามเข้าไป

"ถึงอย่างไรท่านก็ตัดสินใจไปแล้ว"

ฟู่จาวหนิงพอเห็นว่าเขาจะพูดอย่างไรก็ไม่เปลี่ยนความคิด ก็รู้ว่าคงกล่อมเขาไม่ได้แล้ว

เซียวหลันยวนคิดจะจับมือนางด้วยสัญชาตญาณ แต่พอมือเพิ่งยื่นออกมาก็หดกลับมาทันที เปลี่ยนเป็นมาไพล่ไว้หลังเอว

"ไม่ต้องกังวล ข้ามั่นใจว่าจะถอยตัวออกมาได้"

ฟู่จาวหนิงเองก็สังเกตเห็นการกระทำเมื่อครู่ของเขา นางขมวดคิ้ว ในใจไม่ค่อยสบายใจนัก

"ข้าไปกับท่านก็แล้วกัน"

ถ้าหากเกิดเรื่องอะไรจริง นางอย่างน้อยก็ยังสามารถช่วยเขาระงับอาการพิษกำเริบได้

"เจ้าอ้อมไปอีกทาง" เซียวหลันยวนกลัวว่านางจะยืนหยัดแล้วตามไป "เชื่อฟังนะ เจ้าไม่มีวรยุทธ์"