บทที่ 689

"ฮี้——"

เสียงม้าร้อง มีสองตัวโดนเข็มพิษเข้าไป ยกเท้าคู่หนั้นขึ้นทันควัน สิ่งของที่แบกอยู่บนตัวก็ร่วงลงมา และส่งผลกระทบกับม้าอีกหลายตัวด้านหน้า

ฝูงม้าโกลาหลขึ้นมาทันที

"ไม่ต้องสนใจสิ่งของ ทะยานออกไป!" องครักษ์จวนอ๋องร้องขึ้นเสียงดัง

"ขวางพวกเขาไว้!"

คนชุดดำขว้างมีดพิษออกไปอีกอีกครั้ง

กลุ่มด้านหลังนั้นเองก็ไล่กระชั้นขึ้นมา

ตอนนี้เองพวกเขาก็เข้ามาในวงซุ่มโจมตี

ได้ยินเพียงเสียงหวีดหวิว บนยอดเขาจู่ๆ ก็มีก้อนหินกลิ้งลงมาอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าฟาด

ทางซ้ายขวามีหิมะผืนใหญ่ถูกกวาดลงมา ชั่วขณะหนึ่งก็เหมือนมีหิมะหนาแน่นตกลงมากะทันหัน เข้าขวางระยะสายตาของคนชุดดำไว้

องครักษ์ชุดสีเขียวมรกตเข้มกระโจนลงมาจากเนินเขา พุ่งไปทางคนชุดดำเช่นเดียวกับหินที่ร่วงลงมา

ปากจมุกพวกเขาล้วนพันผ้าเปียกที่ชุบน้ำยาชิ้นหนึ่งเอาไว้ สามารถป้องกันพิษได้ ผงพิษในมือสาดไปทางคนชุดดำพวกนั้น

นอกจากนี้ยังมีคนชูผ้าคลุม พัดกระพือลมไปทางผงพิษเหล่านั้น ทำให้ผงพิษเหล่านั้นกระจายออกไปได้เร็วขึ้น

เพราะว่ามีหิมะลอยคลุ้ง คนชุดดำจึงไม่ได้สังเกตเลยว่าด้านในมีผงพิษอยู่ กลั้นหายใจไม่ทันกันเลย

จนกระทั่งหัวหน้าพบสิ่งผิดปกติ ก็ร้องคำรามขึ้นมาเสียงหนึ่ง "มีพิษ! กลั้นหายใจ!"

องครักษ์จวนอ๋องอยากจะหัวเราะขึ้นมาเสียจริง

สายเกินไปแล้ว

ผงพิษที่พระชายาสกัดขึ้นด้วยตนเอง เห็นผลได้ในพริบตาเดียว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผลกับม้าอีกด้วย

และตามคาด ม้าของคนชุดดำก็โกลาหลขึ้นมา ส่งเสียงร้อง ยกเท้า ล้มลงพื้น คุกเข่าลง จากนั้นก็ไปขัดขาพวกที่อยู่ข้างๆ ล้มระเนระนาดลงไปทั้งคนทั้งม้าจนเป็นกอง

เสียงกรีดร้องดังระงม พวกขเาถูกหุนที่ร่วงลงมาทับตายไปหลายคน

ชิงอีทะยานม้าไปเบื้องหน้าต่อ ส่วนองครักษ์คนอื่นก็หันตัวโถมไปยังคนชุดดำ และร่วมเข้าไปในวงต่อสู้

ยังมีอีกลายคนที่เรียงหน้ากระดานขวางถนนเอาไว้ ขวางคนชุดดำที่จะข้ามไปไล่กวดอ๋องเจวี้ยน