บทที่ 690

ครั้งนี้ลงทุนไปมากจริงๆ ส่งคนมาตั้งมากขนาดนี้!

"เอาหัวของอ๋องเจวี้ยนมา"

คนที่เป็นหัวหน้าของอีกฝ่ายตะคอกเสียงต่ำ คนทั้งหมดก็โบกดาบฟาดฟันมาหาพวกเขา

ยี่สิบสามสิบคนกลุ่มนี้ล้วนถือดาบทั้งสิ้น ดาบเหล่านั้นดูทั้งหนักและแหลมคม มือขวาที่ถือดาบของพวกเขาสวมเกราะแขนทั้งแขน ดูแล้วพลังน่าตกตะลึงมาก

"ฉัวะ!"

ดาบของอีกฝ่ายผามายังม้าตรงหน้า เลือดสดซ่านกระเซ็น ม้าตัวนั้นถูกตัดขาหน้าออกไป คุกเข่าลงกับพื้นอย่างแรง องครักษ์ที่อยู่บนม้าก็คะมำลงมา

ขณะเดียวกันคนชุดดำอีกสองคนก็ฟันดาบเข้าจากทางซ้ายขวาเข้าหาตัวเขาต่อ

ถ้าถูกฟันเข้าไป องครักษ์คงได้ถูกฟันออกเป็นท่อนๆ แน่

และด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ เซียวหลันยวนร่างกายประดุจสายฟ้า พุ่งออกมาจากในรถม้า สองฝ่ามือฟาดไปทางคนชุดดำสองคนนั้นกลางอากาศ

"ท่านอ๋อง!"

ชิงอีตกตะลึง โบกแสคิดจะพุ่งตัวออกไปบ้าง

แย่แล้วแย่แล้ว โดนพระชายาด่าเปิงแน่

พระชายาบอกว่าท่านอ๋องทางที่ดีอย่าใช้วิชายุทธ์ แต่ตอนนี้ดูจากสถานการณ์ ท่านอ๋องไม่ใช่แค่จะใช้วิชายุทธ์ แต่ดูเหมือนจะต้องเจอกับการสู้ตายที่ยากลำบากอีกฉากหนึ่งเสียด้วย

"คุ้มครองท่านอ๋อง!"

องครักษ์ทั้งหมดล้วนโถมเข้าไป

ชั่วขณะหนึ่ง เลือดสดพร่างฟ้า นี่เป็นการโรมรันสังหารสุดชีวิตฉากหนึ่ง

ฟู่จาวหนิงสองวันนี้พักผ่อนน้อยมาก คอยเร่งเดินทางอยู่ตลอด ในที่สุดในวันที่สามก็อ้อมหุบเขาออกมา

ถนนสองเส้นด้านหน้ามารวมกันเป็นเส้นเดียว

พวกเขากับอ๋องเจวี้ยนควรจะมารวมตัวกันที่นี่

ที่ทางแยกเงียบกริบ

"คุณหนูจาวหนิง ข้าน้อยจะออกไปตรวจสอบดุก่อน" ไป๋หู่ให้คนอยู่ที่เดิมคอยคุ้มครองฟู่จาวหนิง ส่วนตนเองตรงไปที่ทางแยกนั้น

ฟู่จาวหนิงลงมาจากรถม้า ยืดเส้นยืดสายร่างกาย