บทที่ 692

"ข้าไม่มีทางรอที่นี่ได้ นี่ไม่ใช่นิสัยของข้า"

ฟู่จาวหนิงพูดจบ ก็หันหัวม้า ร้องย่าห์เบาๆ ห้อทะยานตรงไปยังหุบเขา

"ตามไป!"

ไป๋หู่หน้าเปลี่ยนสี กระโจนขึ้นมาไล่ตามฟู่จาวหนิงออกไปทันที

เฉินซานมองพวกเขาห่างออกไป ร้อนรนจนดวงตาแดงเถือก แต่ยังคงกัดฟัน รีบพารถม้ากับม้าที่เหลือตรงไปในป่าที่ไม่ห่างออกไปนัก เข้าไปซ่อนในนั้นก่อน

ถ้าหากพวกของฟู่จาวหนิงกลับมา ของเหล่านี้หายไปหมดล่ะก็ คงจะเร่งเดินทางไปเขาอวี้เหิงต่อได้ลำบากมาก

ฟู่จาวหนิงใจร้อนรนเหมือนถ่านเผา ควบม้าทะยานไปตลอดทาง

พวกของไป๋หู่เองก็รีบตามเข้ามา และคอยสังเกตซ้ายขวาอยู่ด้วย

"คุณหนู ถึงอย่างไรก็ระมัดระวังตัวด้วย"

แม้จะผ่านไปสองสามวันแล้ว แต่ใครจะรู้ว่ายังมีคนเหลืออยู่อีกหรือไม่? ถ้าเผื่อพวกเขาไม่พบตัวฟู่จาวหนิง แล้วคอยดักอยู่ที่นี่ล่ะ? หรืออาจจะกำลังไล่ตามออกมาล่ะ?

"ทุกคนกินยาลูกกลอนแก้พิษที่ข้าให้พวกเจ้าไว้ก่อนหน้านี้ลงไปด้วย"

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้ว่าต้องระวังตัว พวกเขาทะยานมาตลอดทางเช่นนี้ยังไม่เจอร่องรอยคน สิ่งนี้ทำเอาจิตใจของนางตึงเครียดขึ้นเหมือนกัน

พวกของไป๋หู่พอได้ยินคำสั่งก็กินยาลูกกลอนทันที

ยานี้ทำให้พวกเขามีจะไม่ติดพิษได้ง่ายๆ เป็นเวลาสามชั่วยาม

เส้นทางข้างหน้ามองแล้วเดินทางลำบาก ถนนแคบแล้วยังคดเคี้ยว ทัศนวิสัยเองก็ไม่ดีด้วย

ฟู่จาวหนิงรู้สึกแค่ว่าหัวใจเต้นเหมือนกลองรัว ลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีนัก จึงดึงเชือกทันที ส่งสัญญาณให้พวกของไป๋หู่ลดความเร็วลง

"ลงจากม้า"

นางเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ ตนเองพลิกตัวลงจากม้า สะบัดชายเสื้อ มือขวาก็กำมีดผ่าตัดไว้แน่น มือซ้ายคีบเข็มพิษไว้อีกหลายเล่ม ย่องฝีเท้าแผ่วเบา เดินตรงไปทางนั้น

พวกของไป๋หู่ก็ค่อยๆ ชักกระบี่ออกไปตามไป

เดินเข้าไปใกล้หน่อย พวกเขาก็ได้กลิ่นคาวเลือดรุนแรง

ฟู่จาวหนิงหน้าเปลี่ยนสี ฝีเท้าก็เร่งขึ้น