บทที่ 693

พวกองครักษ์ที่คุ้มกันอยู่ข้างๆ มีหลายคนที่ได้ยินเสียงฟู่จาวหนิง แต่ก็ยังพยายามลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง มีคนกระทั่งแค่ลืมตาก็ยังทำไม่ได้เลย

"พระชายา พระชายามาแล้ว" ชิงอีพังพาบอยู่บนพื้น ขยับนิ้วมือ พูดออกมาคำหนึ่ง แต่เสียงของประโยคนี้ก็เบาจนน่าสงสาร นอกจากตัวเอาเองก็ไม่มีใครได้ยิน

ฟู่จาวหนิงวิ่งห้อขึ้นมาแล้ว

ไม่มีใครลงมืออีก

นางพุ่งเข้ามา พอมองก็เห็นคนชุดดำนอนระเนระนาดอยู่บนพื้นที่ห่างออกไป

จำนวนไม่น้อย แค่มองผ่านๆ ก็น่าจะเป็นสิบคน

และยังมีศพม้า รวมถึงม้าอีกหลายตัวที่ยืนนิ่งอยู่ไม่ห่างนัก

บนพื้นหิมะล้วนเป็นรอยเลือด สีแดงเข้มอยู่ทั่วทุกที่ ทำเอาพื้นหิมะเป็นรอยปื้นน่าสยดสยอง

"เซียวหลันยวน!!"

ฟู่จาวหนิงตะโกนเสียงดังขึ้นมา เสียงเองก็สั่นพร่า

เพิ่งสิ้นเสียงตะโกน นางก็มองเห็นคนในชุดจอมยุทธ์เบาสีเขียวเข้มกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมวงกัน

นั่นคือองครักษ์จากจวนอ๋อง!

และในพวงที่พวกเขาล้อมกันอยู่ มีคนหนึ่งพังพาบอยู่บนพื้น อีกคนหนึ่งพิงอยู่ข้างหิน นั่นมันเซียวหลันยวนนี่?!

"คุณหนูจาวหนิง อ๋องเจวี้ยนอยู่ทางนั้น" พวกของไป๋หู่เองก็มองเห็นทางนั้นแล้ว

รอบๆ คนเหล่านั้น ก็มีคนชุดดำตายอยู่ไม่น้อย ดูท่าคิดจะโจมตีเข้ามา แต่ถูกลอบสังหารจนตาย

ดูท่าพวกเขาสุดท้ายก็ยังปกป้องไว้ได้แล้ว

แต่ตอนนี้คนยังมีชีวิตอยู่ไหม?

ตอนที่มองเห็นฉากนี้ ฟู่จาวหนิงก็รู้สึกว่าหัวใจตนเองแทบจะหยุดเต้นลงทันที

ฟู่จาวหนิงวิ่งไปทางนั้น

นางเหมือนได้ยินเสียงหัวใจตนเองเต้นตึกตักอย่างรุนแรง

นางเห็นเซียวหลันยวนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน นางตะโกนตั้งเสียงดังขนาดนั้น หรือว่าเขาไม่ได้ยินหรือ?