บทที่ 694

ฟู่จาวหนิงหันหน้าเหลือบมองไปยังพวกของไปหู่

พวกเขาล้วนกำลังรีบใช้วิธีช่วยชีวิตที่นางบอกกับคนอื่น ไม่ได้สนใจกับนางทางนี้เลย

ฟู่จาวหนิงไม่คิดมากแล้ว แอบพวกเขาดึงเอาถุงร้อนอกมาจากในห้องเภสัช ฉีกหีบห่อ แล้วแปะไปในเสื้อผ้าเซียวหลันยวน

เขาตัวแข็งเหมือนมนุษย์หิมะไปแล้ว ต้องทำใไ้เขาอบอุ่นขึ้นโดยเร็วที่สุด

หลังจากนางนั้นจึงโยนเข็มในมือเขาทิ้งไป ประคองเขานอนลง แต่ว่าทั้งตัวเขาก็เย็นจนแข็งทื่อผิดปกติ หลังจากนอนลงก็ยังอยู่ในท่าทางเดิม

ฟู่จาวหนิงดวงตาแดงรื้น น้ำตาไหลอาบออกมา บดบังสายตาของนาง

นางรีบยกมือใช้แขนเสื้อเช็ดลงไป

ตอนนี้ไม่มีเวลาจะมาเสียใจโมโหหรือลนลานแล้ว ยิ่งเป็นเช่นนี้ นางก็ยิ่งต้องใจเย็น เช่นนี้เท่านั้นจึงจะสามารถช่วยชีวิตเขากลับมาได้

นางหยิบเข็มเงินออกมา ปลดเสื้อผ้าของเขาก่อน ปักลงไปที่หน้าอกหลายเข็ม ปกป้องชีพจรหัวใจเสียก่อน จากนั้นจึงหยิบเข็มฉีดยามาหลอดหนึ่ง เลิกแขนเสื้อเขาขึ้น เตรียมจะฉีดให้เขา

เซียวหลันยวนตอนนี้แข็งทื่อไปทั้งตัวแล้ว เข้มของนางแทบจะแทงไม่เข้า ครั้งแรกปลายเข็มก็ลื่นออกมา

แต่ว่าฟู่จาวหนิงก็กัดฟันแน่น ประคองมือให้มั่นคง ปักลงไปอีกครั้ง

ครั้งนี้ในที่สุดก็ฉีดน้ำยาเข้าไปได้แล้ว นางเก็บเข็มฉีดยากลับเข้าไปในห้องเภสัช จากนั้นก็ฝังเข็มให้เขาต่อ

ตอนนี้ต้องกระตุ้นจุดชีพจรของเขา ให้สมรรถนะของร่างกายขยับขึ้นมา

หลังจากฝังเข็มไปรอบหนึ่งฟู่จาวหนิงก็หยิบยาลูกกลอนคุ้มครองหัวใจที่ล้ำค่าที่สุดเม็ดหนึ่งออกมา ยัดเข้าไปในปากเขา

ยาลูกกลอนคุ้มครองหัวใจนี้เป็นสูตรที่น่าปรับปรุงให้ดีขึ้น วัตถุดิบยาในมือสกัดออกมาได้เพียงเม็ดเดียว เตรียมเอาไว้ให้เขา แต่ถ้าไม่ถึงเวลาจวนตัวจริงๆ นางเองก็ไม่อยากให้เขากิน เพราะฤทธิ์ของยารุนแรงมาก

ตอนนี้ไม่มีทางเลือกแล้ว

เพียงแต่เซียวหลันยวนไม่สมารถกลืนยาลูกกลอนเม็ดนี้ลงไปได้

ฟู่จาวหนิงหมอบร่างลง กุมมือเขาแน่น จูบลงไปบนปากเขา จากนั้นก็แนบเข้าไปที่ข้างหู เรียกชื่อเขาเสียงต่ำ

"เซียวหลันยวน ข้าคือจาวหนิง ได้ยินคำพูดข้าไหม กลืนยานี้ลงไปเสีย"

นางลุกขึ้นอีกครั้ง หยิบน้ำขวดหนึ่งออกมาอีกรอบ ตนเองดื่มลงไปอึกหนึ่ง ประกบลงไปบนปากเขา ส่งน้ำส่วนหนึ่งเข้าไป