บทที่ 695

"พวกเราต้องก่อไฟไหม?" องครักษ์ถาม

ที่นี่หนาวเกินไปแล้ว

ฟู่จาวหนิงคิดจะจุดไฟ แต่เหลือบมองศพกงอนี้ ก็ยังกัดฟันขึ้น "ไม่ พวกเราต้องออกจากที่นี่"

"จัดการรถม้าที่ยังพอใช้งานได้ หาม้าที่ยังมีชีวิตอยู่กลับมา"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมององครักษ์เหล่านั้น "พวกเขา ยังมีชีวิตอยู่ไหม?"

ไป๋หู่นิ่งงันไป "ตายไปสิบเอ็ดคน คนที่เหลือยังมีชีวิตอยู่ แต่ลมหายใจอ่อนแรงอย่างมาก"

ฟู่จาวหนิงสูดลมหายใจลึก

"พาคนทั้งหมดไป" ที่ตายไปก็จะทิ้งรวมกับพวกนักรบเดนตายและมือสังหารเหล่านี้ไม่ได้

"ขอรับ"

พวกของไป๋หู่รีบจัดการทันที

ม้าหนึ่งตัวแบกคนสองคน แล้วยังมีรถม้าบางส่วนที่ใช้การได้ บรรทุกคนขึ้นไป ที่เหลือไม่กี่คน ก็ต้องให้พวกเขาแบกขึ้นหลังไป

"อ๋องเจวี้ยนเขา"

ไป๋หู่มองไปทางอ๋องเจวี้ยน รู้สึกลำบากใจ

รถม้ายัดคนไว้จำนวนมาก ถ้าจะยัดอ๋องเจวี้ยนเข้าไปด้วย ร่างกายของเขาก็ไม่รู้จะทนไหวหรือไม่ ถึงอย่างไรอ๋องเจวี้ยนเดิมทีก็พิษกำเริบไปแล้ว

"ข้าจะแบกเขาเอง" ฟู่จาวหนิงพูด แล้วแบกเซียวหลันยวนขึ้นไป

ไป๋หู่เองก็แบกองครักษ์คนหนึ่งอยู่ พอเห็นนางเช่นนี้ก็ร้อนรนขึ้นมา "คุณหนู ทางยังอีกตั้งไกล ท่านจะแบกได้อย่างไรกัน"

"ไป"

ฟู่จาวหนิงกัดฟัน

เซียวหลันยวนพิษกำเริบแล้ว นางต้องคอยสังเกตสถานการณ์เขาไปตลอดทาง ไม่ว่างใจจะส่งให้คนอื่น

พวกของไป๋หู่แย้งนางไม่ได้ จึงทำได้เพียงรีบเดินทางออกจากหุบเขาให้ไวที่สุด