บทที่ 770

ทำท่าเหมือนไม่เชื่อใจนางขึ้นมาอีกแล้ว?

เซียวหลันยวนไม่เคยคิดมาก่อนว่าตนเองจะมีช่วงที่สับสนเช่นนี้

"ท่านเหนื่อยมากในเส้นทางนี้ แล้วก่อนหน้าก็ยังบาดเจ็บหนักอีก ส่งผลกระทบไปถึงรากฐาน คืนนี้เริ่มอาบน้ำยาเลยเถอะ ตอนค่ำก็กินน้อยหน่อย เอาแค่ครึ่งอิ่มก็พอ"

"ได้"

"ถ้านอนหลับได้ก็นอนให้มากหน่อย ไม่ใช่สิ่งที่ผิด"

"ได้"

นางพูดอะไร เขาก็ขานรับว่าได้หมด ท่าท่าว่าง่ายเชื่อฟัง

จนทำเอาฟู่จาวหนิงโกรธต่อไม่ได้เลย

"เช่นนั้น ท่านก็พักผ่อนอีกหน่อยเถอะ ข้าจะไปจัดการยาให้" นางยืนขึ้นมาเตรียมตัวจะออกไป

เซียวหลันยวนเองก็ยังทนไม่ไหวอยู่ดี "แม่นางอันเองก็มาหาเจ้าหรือ?"

"โอ้ ใช่ นางมีเรื่องให้ข้าช่วย พรุ่งนี้ตอนกลางวันข้าต้องออกไปรอบหนึ่ง"

"แม่นางอันต้องการให้เจ้าช่วยหรือ?"

"ใช่แล้ว" จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร?

ฟู่จาวหนิงคิดออกแล้ว เขาน่าจะรู้เรื่องที่องค์หญิงหนานฉือมาที่แคว้นเจากระมัง? แต่ว่าเขาเองก็ยังไม่ได้เตรียมจะบอกนางกระมัง

เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่ของเมืองหลวงแคว้นเจาเลย แต่เขาไม่คิดจะเอามาพูดดีดีกับนางหน่อยหรือ? รู้สึกว่านางไม่มีความจำเป็นต้องรู้เรื่องเหล่านี้หรือ?

"อันเหนียนตอนนี้ออกจากเมืองแล้ว" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

"ท่านรู้หรือ?"

"หวางต้าหลางคนนั้นครั้งนี้ถูกองค์จักรพรรดิเรียกมาใช้งานอย่างให้ความสำคัญแล้ว"

ได้ยินเซียวหลันยวนเอ่ยถึงหวางต้าหลาง ฟู่จาวหนิงก็หมุนตัวกลับมา นั่งลงใหม่อีกครั้ง

"หวางต้าหลางเจ้ายังจำได้ไหม?"

"จำได้สิ ไม่ช่ผู้ชายที่มามีเรื่องกับข้าที่เพิ่งน้ำชานอกเมืองเมื่อสองวันก่อนหรอกหรือ? ลูกชายของหวางเก๋อเหล่า"