บทที่ 771

"ข้าแค่หมายถ้าสมมติว่า"

ฟู่จาวหนิงเกือบถูกเสียงนั้นของเขาทำให้ไปต่อไม่ได้เสียแล้ว

"เรื่องที่ไม่มีวี่แววแบบนี้จะสมมติมาทำไมกัน?" เซียวหลันยวนย้อนถามเขา

ฟู่จาวหนิงชะงัก

จะว่าไปก็จริง

ถ้ายังไล่ตามต่อไปก็จะหมายถึงนางปล่อยวางไม่ลง

เรื่องราวยังไม่ได้เกิดขึ้นเลยนะ

"องค์จักรพรรดิตอนนี้ยังไม่ได้เรียกท่านเข้าวัง เขาจะต้องรู้เรื่องที่องครักษ์ลับเหล่านั้นหลับไปสองวันที่หาดริมน้ำแล้ว ถ้าในใจท่านคิดไว้แล้วก็ดี ข้าจะไปเตรียมยาก่อนนะ"

ฟู่จาวหนิงเตรียมจะเดินออกไปอีก

"แม่นางอัน" ส่งจดหมายอะไรของพี่ชายมาให้หรือ?

"อะไรหรือ?"

"ไม่มีอะไร พรุ่งนี้เจ้าไปก็พาคนไปด้วยล่ะ"

"ได้"

พอเห็นฟู่จาวหนิงออกไป ประตูก็ถูกปิดลง เซียวหลันยวนถอนหายใจฮู่ รู้สึกว่าในใจเปรี้ยวฝาด

ชิงอีเดินเข้ามาแล้ว

เขาเพิ่งจะได้ยินบทสนทนาของท่านอ๋องกับพระชายา ตอนนี้พอเห็นท่าทางท่านอ๋องดูกลัดกลุ้ม ก็อดถามขึ้นไม่ได้ "ท่านอ๋อง ท่านไม่ใช่อยากถามพระชายาหรือ บนจดหมายของผู้ตรวจการอันเขียนอะไรไว้?"

แล้วทำไมไม่ถามออกไปตรงๆ ล่ะ? ทำเอาเขาร้อนรนจะแย่แล้ว

เซียวหลันยวนเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง "เจ้าจะไปรู้อะไร?"

เขาไม่รู้หรอก ท่านอ๋องไม่ใช่ว่ากำลังหึงหรือไรกัน?

แต่ชิงอีมองสีหน้าอ๋องเจวี้ยน ก็ไม่กล้าพูดประโยคนี้ออกมา