บทที่ 772

ถ้าใบหน้าของท่านอ๋องไม่ดีขึ้นมา ไม่ใช่ว่าทั้งชีวิตคงไม่ได้พบปะผู้คนอีกหรือ? วันคืนเช่นนั้นคงจะยากลำบากเอามากๆ

อันที่จริง องค์จักรพรรดิถ้ามองเห็นใบหน้าของท่านอ๋อง ก็น่าจะวางใจกับตัวเขาได้แล้ว คนที่ใบหน้าพิกลพิการเป็นจักรพรรดิไม่ได้หรอก เช่นนี้ก็อธิบายได้ว่าท่านอ๋องไม่ใส่ใจกับตำแหน่งนั้นแล้ว

แต่ว่าพอเขากลับมาคิดก็ยังรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง ถึงตอนนั้นองค์จักรพรรดิอาจจะใช้เหตุผลนี้ ทำให้เขาส่งของในมือทั้งหมดออกไปก็ได้

ถึงอย่างไรถ้าแค่ไม่เชื่อใจไม่ชอบ ถ้าไม่เอาของทั้งหมดกลับไปก็คงวางใจลงมาไม่ได้

ฟู่จาวหนิงเตรียมกลับเรือนเจียนเจีย ระหว่างทางก้ถูกคนสองคนขวางเอาไว้

"พระชายา"

ฟู่จาวหนิงยืนนิ่ง มองสองคนนี้อยู่พักหนึ่งจึงจำพวกนางได้

นี่เกือบจะมองไม่ออกเสียแล้ว

ไป๋ซวงกับจินเสวี่ยนั่นเอง

ตอนที่เพิ่งเจอกับสองสาวใช้นี้ เสื้อผ้าดูหรูหรา หน้าตางามสง่า ผิวละเอียดละเมียดละไม ดูเหมือนเป็นคุณหนูจากครอบครัวคนชั้นสูงอย่างไรอย่างนั้น

แล้วตอนนั้นสีหน้าพวกนางก็หยิ่งทะนง สายตาที่มองมาก็สูงส่งเหลือประมาณ ถ้าไม่รู้ยังคิดว่าพวกนางเป็นคุณหนูชั้นสูงไปเสียแล้ว

แต่ตอนนี้ไป๋ซวงกับจินเสวี่ยดูสวมชุดสาวใช้เรียบง่ายของจวนอ๋องสาม บนหัวก็มีแค่ดอกไม้ประดิษฐ์ไม่กี่ดอก แตกต่างกับก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง

ที่แตกต่างมากที่สุดคือสีหน้าและสายตาของพวกนาง

ความหยิ่งทะนงสูงส่งในอดีตไม่เหลืออยู่อีกแล้ว ตอนนี้นางทั้งสองคนไม่กล้าจะสบตาฟู่จาวหนิงด้วยซ้ำ

"พวกเจ้านี่เอง มีอะไรหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

ในใจนางรู้สึกแปลกประหลาด คิดไม่ถึงว่าพวกนางจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ ตอนนี้ดูแล้ว เซียวหลันยวนคงไม่ใช่แค่สั่งให้พวกนางไปทำเรื่องสัพเพเหระเท่านั้น แต่น่าจะทำเรื่องอะไรบางอย่างที่ไปกดดันจิตใจพวกนางด้วย

ผู้ชายคนนั้น ถ้ากลายเป็นศัตรูแล้วก็น่ากลัวเอามากๆ เลย

"พระชายา ข้าน้อยกับจินเสวี่ยมีเรื่องขะขอร้องท่านเรื่องหนึ่งได้ไหม?" ไป๋ซวงเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ

"ขอร้อง?"

"ไม่รู้ว่าพระชายายังจำได้หรือไม่ ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องเคยพูดว่าถ้าพวกเราวาดภาพเครื่องแต่งกายตระกูลๆ ต่างๆ ในอดีตได้ ก็จะลดโทษให้พวกเราบางส่วน"