บทที่ 774

นางได้ยินเสียงปลดผ้าด้านหลัง ใบหน้าก็ร้อนผะผ่าวเล็กน้อย

ใจก็เต้นเร็วขึ้น

แต่ว่าฟู่จาวหนิงก็บอกตนเองหลายรอบ ว่านางมาแก้พิษให้เขา จะว่อกแว่กไม่ได้ นางเป็นหมอ เขาเป็นผู้ป่วย นี่ไม่ใช่เรื่องปกติหรอกหรือ

"เสร็จแล้ว"

เซียวหลันยวนแช่ตัวลงไปในน้ำยา รู้ว่าฟู่จาวหนิงเองก็พูดถูกต้อง น้ำยาเป็นสีดำ มองภาพในน้ำได้ไม่ชัด เขาโผล่ออกมาแค่ช่วงไหล่

แต่จะมากน้อยก็ยังตึงเครียดอยู่บ้าง

เพียงแต่เขาก็รู้ทันที ว่าภาพฝันอะไรนั่นมันไม่มีอยู่เลย

น้ำยาออกฤทธิ์อย่างรวดเร็ว รูปขุมขนทั้งตัวของเขาล้วนถูกเปิดออก จากนั้นในน้ำก้เหมือนมีเข็มนับพันนับหมื่นเล่มแทงเข้าไปในทุกส่วนของร่างกายเขา ความเจ็บยุบยิบล้อมตัวเขาเข้ามาในพริบตา

"เฮ่อ"

เซียวหลันยวนร้องขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ จากนั้นจึงกัดฟันไว้

ฟู่จาวหนิงหมุนตัวกลับมา เดินมาอยู่ข้างหลังเขา

"รู้สึกเจ็บมากใช่ไหม? นี่เป็นเรื่องปกติ ทนเอาหน่อยนะ" นางเห็นหน้าผากเขามีเหงื่อซึม จึงหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดให้เขา

"รอจนท่านรู้สึกว่ารับไหวกับความเจ็บปวดนี้แล้วก็บอกข้า ตอนนั้นข้าจะฝังเข็มให้ ผลลัพธ์จะดีมากที่สุด"

ตอนนี้เซียวหลันยวนเจ็บปวดจนพูดไม่ออก ทำได้แค่พยักหน้า

เขาพยายามจะอดทน เหงื่อผุดออกมาเป็นชั้นๆ ฟู่จาวหนิงยืนอยู่ข้างๆ คอยเช็ดให้เขาทีละรอบๆ

เซียวหลันยวนมองนาง

มีเพียงแค่การมองนางไว้ที่ทำให้เขาทนไหว

ในควันร้อนเช่นนี้ แสงเทียนเลือนราง เหมือนมีแสงนวลปกคลุมนางไว้ชั้นหนึ่ง ทำให้นางดูงดงามจนจิตวิญญาณสั่นไหว

ถ้าหากเขาปล่อยนางไป ผลักไสนาง จะต้องมีคนมากมายที่เห็นความงามของนางนี้ ตกหลุมรักความงามของนาง แล้วไล่ตามความงามของนางแน่

เขาอยากจะปล่อยวางแล้ว แต่ในใจก็เจ็บปวดเหลือเกิน

พอคิดว่านางอาจจะกลายเป็นของชายคนอื่น จิตสังหารของเขาก็หลั่งทะลักอย่างบ้าคลั่ง คิดจะสังหารคนผู้นั้นขึ้นมาเสียแล้ว