บทที่ 775

เซียวหลันยวนเสียงแหบพร่า "เจ็บน้อยลงหน่อยแล้ว พอทนได้แล้ว"

ดังนั้นก็ต้องรีบฝังเข็มแล้วสิ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเขาจะคิดเตลิดเปิดเปิงไปอีก

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินว่าเขาทนไหวแล้ว จึงไม่กล้าชักช้า ให้เขาเอนตัวเข้าหาขอบถัง เผยให้เห็นช่วงหลังไหล่ จากนั้นก็เริ่มฝังเข็มให้เขา

แต่ก่อนจะลงเข็มนางก็ยังต้องพูดขึ้นมาให้ชัดเจนก่อน

"พิษนี้ของท่านเดิมทีลามขึ้นบนหน้าแล้ว ดังนั้น ตอนนี้อาจจะมีพิษคงค้างบีบไปอยู่บนหน้าบ้าง แผลเป็นพิษของท่านนี้จะเห็นชัดขึ้นมาอีก แต่ว่า ถัดจากนี้ก็จะมีการรักษาเฉพาะที่แผลเป็นพิษด้วย"

แต่ก็อาจจะรักษาแผลเป็นพิษนี้ได้ไม่หมด

"ข้าก่อนหน้านี้แม้จะไม่ได้ค้นคว้าด้านนี้มาโดยเฉพาะ แต่ขอแค่มีพิษอยู่ ถัดจากนี้ข้าก็สามารถเพ่งสมาธิค้นคว้าการขจัดรอยแผลเป็นออกได้ เป็นไปได้มากว่าจะรักษาท่านได้จนหายดี"

แต่ของบางอย่าง ก่อนหน้านี่จะยืนยันได้อย่างสมบูรณ์ นางเองก็ยังรับประกันกับเซียวหลันยวนไม่ได้ ข้าจะทำให้หน้าตาของท่านฟื้นฟูกลับมาได้ดีเหมือนเดิมอย่างแน่นอน

นี่คือความเข้มงวดจริงจังในฐานะที่นางเป็นหมอ

"ข้ายังมั่นใจอยู่" แต่เห็นว่านี่เป็นคนของตนเอง นางจึงเสริมเข้าไปอีกคำหนึ่ง เพื่อไม่ให้เซียวหลันยวนเอาแต่กังวลเรื่องแผลเป็นพิษบนใบหน้าเขาอยู่ตลอดเวลา

"ได้"

เซียวหลันยวนคว่ำตัวพิงขอบถัง ขานรับออกมาคำหนึ่ง

ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ออกไปหาใครลำบากแล้ว จะน่าเกลียดเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่แตกต่างอะไร

แต่ขอแค่พิษของเขาแก้ออกไปได้ ร่างกายดีขึ้นมา หลังจากนี้เป็นเหมือนคนแข็งแรงปกติ ไม่ต้องกลัวว่าจะล้มลงแค่เพราะลมพัด ไม่ต้องกลัวว่าใช้วรยุทธ์แล้วจะพิกลพิการอีกต่อไป เช่นนั้นก็จะดีมากเลย

ฟู่จาวหนิงหลังจากพูดกับเขาชัดเจนก็ตั้งสมาธิฝังเข็มให้เขา

แต่ตอนที่เริ่มฝังนางก็พบว่ากล้ามเนื้อเขาเกร็งอยู่ เห็นได้ชัดว่าตึงเครียดมาก

"ผ่อนคลายหน่อย"

นางฝังเข็มให้กับเขามาแล้วหลายครั้ง ตามหลักการก็น่าจะชินแล้วถึงจะถูก ทำไมถึงยังเครียดขนาดนี้ล่ะ?

เซียวหลันยวนถอนหายใจเบา พยายามผ่อนคลายลงมา

เขายังเครียดอยู่จริงๆ

หลายปีมานี้ เขาถูกร่างกายพังๆ นี้พันธนาการไว้มาโดยตลอด ตอนนี้พอบอกว่าสามารถแก้พิษได้ เขาก็ยังรู้สึกตึงเครียดอยู่บ้าง

น่าจะเพราะความคาดหวังรุนแรงเกินไป จนทำให้ใจตุ้มต่อมขึ้นมากระมัง