บทที่ 776

เซียวหลันยวนยังคิดจะไปหยิบกระจก ฟู่จาวหนิงถลึงตาใส่เขา "ตอนนี้จะไปดูอะไรเล่า?"

รอให้ฝังเข็มเสร็จก่อนค่อยว่ากันสิ?

เซียวหลันยวนไม่กล้าพูดอะไร

รอจนฟู่จาวหนิงฝังชีพจรตรงหน้าอกเสร็จ เซียวหลันยวนก็รู้สึกว่าหน้าอกอึดอัดนิดหน่อย แล้วยังมีความรู้สึกเหมือนเลือดลมหลั่งทะลักด้วย

"ข้าตอนนี้จะออกไป ท่านก็ลุกออกจากน้ำได้แล้ว จำไว้ด้วยว่าบนตัวจะต้องเช็ดให้แห้ง หลังจากนั้น...จะมีช่วงที่จะมีสภาพอาเจียนประมาณหนึ่งชั่วยาม ท่านเตรียมตัวเตรียมใจไว้ด้วย"

ฟู่จาวหนิงพูดจบก็เก็บของแล้วเดินออกไปทันที

เซียวหลันยวนได้ยินนางพูดเช่นนี้ก็ตึงเครียดขึ้นทันที

เขาไม่มีทางให้นางได้เห็นสภาพอเนถอนาถจากการอาเจียนของตนเองแน่นอน!

เขารีบลุกออกจากในน้ำ รีบเช็ดตัวให้แห้งแล้วสวมเสื้อผ้า

"ท่านอ๋อง"

องครักษ์สองคนที่คุ้มกันอยู่ด้านนอกเข้ามาประคองเขาทันที

"พระชายาบอกให้ส่งท่านไปที่ห้องส้วม"

เซียวหลันยวน "..."

ค่ำของวันนี้ เซียวหลันยวนก็ทรมานจนแทบรากเลือด

จนตอนที่ฟ้าค่อยๆ สว่าง เขากระทั่งรู้สึกว่าตัวเองเบาขึ้นมาหลายชั่ง

"พระชายา"

เซียวหลันยวนถูกประคองกลับห้องอย่างยากลำบาก พอนอนลงมา ก็ได้ยินเสียงขององครักษ์ดังขึ้นที่นอกประตู

"เปิดประตู"

ฟู่จาวหนิงถือถาดเข้ามา

เซียวหลันยวนตึงเครียดเล็กน้อย

เหลือบมองชิงอีที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นเสียงต่ำว่า "ในห้องกลิ่นไม่ค่อยดีหรือเปล่า?"

เมื่อคืนนี้เขาทรมานจนแทบจะไม่ไหว อาเจียนออกมาแทบรากเลือด แม้จะไปที่ห้องส้วมแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าบนตัวยังมีกลิ่นติดตัวมาอยู่