บทที่ 802

"จริงหรือ?"

ฮูหยินจางเองก็ดีใจแทนนาง

"ใช่แล้ว พระขายาอ๋องเจวี้ยนเก่งกาจมากเลย!" ฮูหยินหลิ่วบอกกับนาง "ท่านรีบเข้าไปเถอะ ตรงไหนที่ไม่สบายก็บอกกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนตรงๆ ก็พอแล้ว ไม่ต้องแบกรับเอาไว้แล้ว"

"ข้าจะเข้าไปเดี๋ยวนี้"

ฮูหยินจางเองก็รีบเข้ามา

ฮูหยินใหญ่โม่มองฮูหยินหลิ่ว รินน้ำชาให้นาง แล้วก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

"ข้าทำไมถึงรู้สึกว่าหลังจากเจ้าให้พระชายาอ๋องเจวี้ยนตรวจโรคไปครั้งหนึ่ง ก็เหมือนตัวจะเบาขึ้นไม่น้อยเลย"

ฮูหยินหลิ่วก็จริงๆเลย ก่อนหน้านี้เหมือนมีเรื่องในใจมาตลอด เดิมทีคิดว่านางจะมีความสุขมาก แต่หนึ่งปีมานี้กลับดูหดหู่ ตอนนี้เหมือนจะสบายขึ้นมากแล้ว

"ใช่เลย ท่านไม่รู้ พระชายาอ๋องเจวี้ยนเป็นคนที่ยอดมาก นางเหมือนจะพูดง่ายๆ แค่ไม่กี่คำ ก็จัดการโยนกองกรวดในใจข้าออกไปเป็นปลิดทิ้งเลย"

นางเพิ่งเคยได้ยินฟู่จาวหนิงพูดถึงจุดเหล่านั้นเป็นครั้งแรก

แต่ว่าน้ำเสียงปกติของฟู่จาวหนิงนั้น ปลอบประโลมคนได้มากจริงๆ ทำให้นางรู้สึกว่าเรื่องที่ตนเองแบกไว้อย่างหนักหนา เพียงครู่เดียวก็กลายเป็นเรื่องเล็กไป

นางผ่อนคลายลงมากจริงๆ

"ข้าก็บอกแล้วนี่ พระชายาอ๋องเจวี้ยนนั้นไม่เลวเลย ไม่เช่นนั้นท่านเฟิงจวินของพวกเราจะชมนางไม่ขาดปากได้อย่างไร? ตระกูลโม่ของพวกเราไม่มีใครที่ไม่ชอบนางเลย" ฮูหยินใหญ่มู่เองก็พูดขึ้น

ฮูหยินหลิ่วพยักหน้า

"สะใภ้บ้านฝ่ายหญิงของข้าเองก็ไม่ค่อยสบาย เอาไว้ข้าจะลองกล่อมนาง รอให้พระชายาอ๋องเจวี้ยนมีเวลา แล้วจะพานางมาหาพระชายาอ๋องเจวี้ยน แล้วก็ ท่านรู้จักท่านหญิงหรงซิ่งไหม? อารมณ์ของนางก็ไม่ดีอยู่ตลอดเวลา ข้าจู่ๆ ก็รู้วิธีปลอบนางแล้ว ไว้กลับไปจะเอาคำพูดของพระชายาบอกกับนางเสียรอบหนึ่ง รับรองว่านางจะต้องคิดตกได้แน่"

ฮูหยินใหญ่โม่ยิ้มๆ