บทที่ 863

เพียงแต่เหตุผลจะดีแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ฟู่จาวหนิงออกไปแล้ว

ต่อให้ตอนนี้นางยังอยู่ในเมืองหลวง แล้วถูกขวางไว้จริงๆ เซียวหลันยวนก็จะหาวิธีให้นางออกไปเอง

ให้ฟู่จาวหนิงอยู่ที่นี่เพื่อไปงานเลี้ยงกับองค์หญิงหนานฉือ แล้วยังต้องคอยช่วยนางแปลให้กับคนตั้งมากมาย นั่นมันยุ่งแค่ไหนกัน?

ยิ่งไปกว่านั้นในนี้อาจจะไปสร้างความยุ่งยากขึ้นไม่น้อยอีกด้วย

พอคิดถึงนางที่ถูกกลุ่มคนล้อมไว้ตรงกลาง พูดคำนี้ทีคำนั้นที ทั้งหมดล้วนต้องรอให้ฟู่จาวหนิงแปล แล้วก็ตอบกลับอีกครั้ง แล้วยังต้องมาคอยถูกสงสัยว่านางแปลมั่วซั่วหรือเปล่าอีก มีแก้ไขความหมายอะไรบ้างไหม เซียวหลันยวนแค่คิดก็เหนื่อยใจแล้ว

ไหนจะเรื่องที่ย่าของนางยังรอนางไปรักษาอยู่อีกล่ะ นั่นอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่ฟู่จาวหนิงจะได้รับการยอมรับจากญาติภายนอกอีกด้วย แล้วนางจะมาอยู่ที่นี่ทำไมกัน?

"เช่นนั้นก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ยาของข้าเองก็สำคัญมาก ถ้าหากข้าขาดยาไป แล้วสองขากับใบหน้านี้ไม่ดีขึ้น เจ้ารับผิดชอบได้ไหม?"

หัวหน้าองครักษ์อยากจะร้องไห้แล้ว

เขาจะไปรับผิดชอบอย่างไรไหว? จะว่าไป ทำไมต้องมาให้เขารับผิดชอบล่ะ?

"อ๋องเจวี้ยน นี่เป็นความต้องการของจักรพรรดิ..."

"เจ้าจะบอกว่า องค์จักรพรรดิจงใจอย่างนั้นหรือ?"

"อ่า ไม่ใช่!"

จะตอบอย่างไรก็ไม่ถูกทั้งนั้น หัวหน้าองครักษ์ไม่ควรรับภารกิจนี้เลย อ๋องเจวี้ยนนี่เล่นด้วยยากจริงๆ

"เช่นนั้น ข้าน้อยจะกลับไปรายงาน.."

เขาคุกเข่าอยู่บนพื้นพักหนึ่งจนจะร้อนตายอยู่แล้ว เหงื่อแตกไปทั้งตัว แต่เมื่อครู่ถูกกระชากลงมาไม่ทันได้หายใจหายคอ ตอนนี้ลุกขึ้นมาได้แล้ว

เขารีบปีนตัวลุกขึ้นมา

"อืม ไปรายงานดีดีล่ะ หรือต้องให้ข้าสอนว่าต้องพูดอย่างไร?"

"ไม่ ไม่ต้องแล้ว ข้าน้อยทราบดี"