บทที่ 865

ให้อ๋องเจวี้ยนเป็นสามี?

ลากร่างกายที่พิกลพิการนั่นออกมาทรมานหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็มีนิสัยเย็นชาด้วย ตั้งแต่เล็กจนโตก็ไม่ค่อยจะเข้าสังคมกับใครสักเท่าไร พวกกิจกรรมเล่นสนุกของเหล่าคุณชายกับพวกหญิงสาวชั้นสูงในเมืองหลวงนี้เขาก็แทบจะไม่ได้ไปเข้าร่วมเลย คนอื่นๆ ที่ไม่คุ้นเคยกับเขา พออยู่ต่อหน้าถ้าไม่กลัวก็คือระแวดระวัง ทั้งสองฝ่ายล้วนอยู่ในสภาพลำบากใจ

"ไร้สาระ"

หลังจากไทเฮารู้เรื่องนี้ก็คัดค้านทันที

"ตอนนี้ร่างกายของอายวนพวกเจ้าไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร ถ้ายังต้องมาล้มป่วยลงเพราะเรื่องนี้ ถึงตอนนั้นเรื่องดีจะกลายเป็นเรื่องร้ายไป ท่านไปขึ้นประกาศของวังหลวงหาคนเสีย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเมืองหลวงที่ใหญ่ขนาดนี้จะไม่มีคนเข้าใจภาษาหนานฉือ จะเป็นไม่กี่คำก็ได้ทั้งนั้น"

นางเรียกองค์จักรพรรดิเข้ามา แล้วพูดประโยคเหล่านี้กับองค์จักรพรรดิ

ในใจองค์จักรพรรดิรู้สึกกลัดกลุ้ม และดูจะหมดความอดทนอยู่หน่อยๆ

ไทเฮาตอนนี้ไม่ใช่ว่ายุ่งมากไปหน่อยแล้วหรือ?

ก่อนหน้านี้คำอธิบายของนางก็มีเหตุผลอยู่ แต่ว่าตอนนี้ พอเกี่ยวกับอ๋องเจวี้ยน นางก็ล้วนออกมาขวางให้หมดเลยหรือ?

"ข้าเข้าใจแล้ว"

"อายวนตอนนี้ยิ่งต้องพักฟื้นเงียบๆ ในอยู่ในจวนเลย องค์จักรพรรดิลองคิดดู เขาเดิมทีก็พักอยู่แต่ในยอดเขาโยวชิง กลับมาเมืองหลวงเดิมทีก็ไม่ชิน ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้จาวหนิงก็ไม่อยู่เมืองหลวงด้วย ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจะช่วยเขาไม่ทันการนะ"

"ก่อนหน้านี้ตอนที่ไม่มีฟู่จาวหนิง เขาก็ยังใช้ชีวิตดีอยู่เลยนี่?" ทำไมตอนนี้พอไม่มีฟู่จาวหนิงก็ไม่ไหวซะแล้ว

บทบาทของฟู่จาวหนิงมากล้นขนาดนั้นเลยหรือ?

"องค์จักรพรรดิอย่าลืมนะ แต่ก่อนที่ยังไม่มีฟู่จาวหนิง อายวนตอนไหนบ้างที่มาอยู่ในเมืองหลวงนานๆ? ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่กลับมาจากยอดเขาโยวชิงครั้งนั้น เพราะเกรงว่าน่าจะมาถึงช่วงสุดท้ายแล้วจึงกลับมาเมืองหลวง เผื่อว่าจะ..."

ไปตายอยู่ต่างบ้านต่างเมือง คงไม่ต้องไปย้ายกลับมาเป็นพันพันลี้หรอก ตอนนั้นที่คิดกันก็คือให้เซียวหลันยวนมาใช้ช่วงเวลาสุดท้ายอยู่ในเมืองหลวง เพื่อหลีกเลี่ยงตอนที่หลับตาลงแล้วข้างกายจะไม่มีสายเลือดเชื้อไขคนไหนอยู่เลย

ดังนั้นตอนนั้นเซียวหลันยวนเดิมทีดูไม่น่าอยู่ได้นานอีกแล้ว