บทที่ 868

"ขอรับ ข้าน้อยยังส่งคนไปหาพวกคนไข้ที่เก๋อชีซิงเคยรักษาไปแล้วอีกหลายคนด้วย หาข้อมูลว่าพวกเขาป่วยเป็นอะไร เก๋อชีซิงรักษาพวกเขาอย่างไร ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

"แล้วเป็นอย่างไร?" เซียวหลันยวนรู้สึกสนใจหน่อยๆ

หลานหรงสีหน้าเคร่งขรึม "ล้วนป่วยหนักกันหมด การรักษาของเก๋อชีซิงก็ล้วนเห็นผลเช่นกัน คนไข้หลายคนล้วนแสดงยาที่เขาจัดออกมาให้ดู หลังจากกินไปสามครั้งก็ดีขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ตอนที่พูดถึงเขาก็ยังเรียกกันว่าหมอเทวดาเก๋อ"

"น่าสนใจ มีหมอเทวดาเพิ่มมาอีกคนแล้ว"

นิ้วของเซียวหลันยวนเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะ เขารู้สึกว่าน่าสนใจจริงๆ

ก่อนหน้านี้เขาเรียกฟู่จาวหนิงว่าหมอเทวดาฟู่ ฟู่จาวหนิงยังบอกกับเขาเลยว่า หมอเทวดาไม่ได้เรียกกันง่ายขนาดนั้น นางเองก็ยังมีอีกหลายขอบเขตที่ไม่ถนัด อย่างเช่นแผลเป็นของเขา นางไม่มีข้อมูลอะไรเลย

"เขาเก็บค่ารักษาอย่างไร?" เซียวหลันยวนอยากถามคำถามนี้

หมอเทวดาหลี่ในเมืองหลวง เวลาเก็บค่ารักษาก็ใจดำอยู่ ไม่เช่นนั้นเขาคงจะเลี้ยงดูปรนเปรอลูกสาวอย่างหลี่จื่อเหยาออกมาไม่ได้หรอก ถึงอย่างไรเสื้อผ้าเครื่องประดับของนางก็ดูร้ายกาจอยู่

"ส่วนคนป่วยที่เหลือ มีสองตระกูลที่ฐานะค่อนข้างดี เก๋อชีซิงคนหนึ่งเก็บค่ารักษษสิบตำลึง มีอยู่สามคนที่ฐานะปานกลาง เก็บมาสองตำลึง แล้วคนป่วยคนสุดท้ายที่ยากจนจนบ้านมีแค่ผนังสี่ด้าน ไม่มีลูกสาวลูกชาย ก็ไม่เก็บมาเลยสักแดงเดียว"

เซียวหลันยวนรู้สึกเกินคาด

"สืบต่อไป"

"ขอรับ"

หลังจากหลานหรงออกไป เซียวหลันยวนก็เริ่มเขียนจดหมายถึงฟู่จาวหนิง

"เอาจดหมายนี้ส่งออกไป" หลังจากเขาลนเทียนปิดผนึกก็ส่งจดหมายให้ชิงอี ให้เขาออกไปส่งทันที

ชิงอีรับไป ตกตะลึง "ท่านอ๋อง พระชายาเพิ่งจะไปแค่สามวัน ท่านก็มีคำพูดเขียนถึงนางมากขนาดนี้เชียว?"

จดหมายหนามาก! ท่านอ๋องเขียนลงไปหลายหน้าเลยนะ!

ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องหวงอักษรราวกับไข่ทองคำ เขาเพิ่งจะเคยเห็นท่านอ๋องเขียนจดหมายที่หนาขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลย

เซียวหลันยวนดูเขินหน่อยๆ