บทที่ 869

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่รู้เพระาอะไรถึงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนัก เพราะสืออีสือซานก็ล้วนมองนางอย่างกังวล

สืออียังกำข้าวสารมากำหนึ่ง โปรยให้กับนกพิราบสื่อสารทั้งสองตัว

นางมองเลื่อนลงไปอีก

ประโยคที่สอง: ข้าหลายวันนี้อยู่แต่นจวนอ๋อง ไม่ได้ออกไปไหนเลย ปิดประตูไม่พบแขก อาบน้ำยาตามเวลา กินยาตรงเวลา นอนตามเวลา

ฟู่จาวหนิงมองไปทางนกพิราบสื่อสารที่กำลังก้มหน้าจิกข้าวสารอย่างเหนื่อยอ่อนทั้งสองตัวนั้น รู้สึกขึ้นมาฉับพลันว่าพวกมันน่าสงสารจริงๆ

ส่งจดหมายตอนนี้ คำพูดเหล่านี้ไม่ต้องพูดก็ได้ แค่บอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีก็จบไหม?

"ท่านผู้เฒ่ากับเสี่ยวเฟยกลับบ้านตระกูลฟู่ ข้าให้จงเจี้ยนติดตามไปอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่แล้ว มีจงเจี้ยนอยู่ เชื่อว่าเจ้าคงจะวางใจได้หน่อย"

"แล้วก็ ในเมืองหลวงเนื่องจากองค์หญิงหนานฉือเดินสาย งานเลี้ยงมากมายจัดขึ้นไม่หยุดหย่อน คึกคักมาก แต่ข้าก็ไม่ได้สนใจ"

อ่านถึงตรงนี้ก้ยังไม่เข้าเรื่องทางการเสียที

สืออีทนไม่ไหวแล้ว ถามขึ้น "พระชายา ท่านอ๋องเขียนอะไรหรือ?"

"...ตอนนี้ยังไม่เห็นสิ่งที่สำคัญเลย"

ฟู่จาวหนิงตอบกลับไปคำหนึ่ง

เอาล่ะ ยังไม่พูดว่าสำคัญหรือไม่สำคัญ แต่คำพูดพวกนี้ข้ามไปก็ได้ คิดถึงความเหนื่อยยากของเหล่านกพิราบสื่อสารหน่อยดีไหม?

นางอ่านลงไปอีก ด้านหลังถึงจะเขียนเรื่องทางการ

ตระกูลเก๋อ?

ลุงสามของเสิ่นเสวียน?

"ไป๋หู่" หลังอ่านจดหมายนี้จบ ฟู่จาวหนิงก็ร้องเรียกไป๋หู่ ถามถึงคนผู้นี้ "เจ้ารู้จักเก๋อชีซิงไหม?"

"ผู้เฒ่าสามเก๋อหรือ?"