บทที่ 870

ฟู่จาวหนิงสุดท้ายก็สองจิตสองใจ เขียนไปอีกครึ่งแผ่นแล้วก็ยื่นส่งให้เขา

เซียวหลันยวนได้รับจดหมายนาง ก็เห็นภาพดินสอถ่านรูปนั้นก่อน จากนั้นก็มองเห็นตัวหนังสือหลายบรรทัดข้างๆ

"นี่เป็นหน้าตาของเก๋อชีซิงที่วาออกมาตามที่ไป๋หู่บรรยาย ท่านลองเทียบดูว่าใช่คนนี้ไหม ไป๋หู่บอกว่าตอนอยู่ที่ต้าชื่อไม่เคยรู้ว่าเก๋อชีซิงรู้วิชาแพทย์ ท่านลุงก็ไม่เคยให้เขารักษามาก่อน เรื่องนี้ทำให้คนผู้นี้น่าสงสัย ลองตรวจสอบดูได้"

แค่นี้หรือ?

เซียวหลันยวนพลิกจดหมายดูด้านหลัง ด้านหลังก็ไม่มีอะไรเขียนไว้

เขามองชิงอี "หมดแล้วหรือ?"

ชิงอีไม่เข้าใจ "ท่านอ๋อง น่าจะยังมีอีกอย่างนั้นหรือ?"

พระชายาบอกว่าจะเขียนจดหมายหลายหน้าหรือ?

เซียวหลันยวนเม้มริมฝีปากขึ้นทันที ไม่เบิกบานเสียแล้ว เขาเขียนไปตั้งมากมาย ฟู่จาวหนิงตอบมาแค่หน้าเดียว ยิ่งไปกว่านั้นด้านครึ่งจดหมายยังเป็นรูปของเก๋อชีซิงอีกด้วย แต่สักคำเดียวก็ไม่พูดถึงเขาเลย ไม่สนใจเขาเลย

หรือว่าพวกเขาแยกกันเช่นนี้ ความรู้สึกก็จืดจางลงไปด้วย?

"ไปถามชินอ๋องเซียวดูว่าเก๋อชีซิงคนนั้นหน้าตาเป็นแบบนี้หรือเปล่า" เขายื่นจดหมายส่งออกไป

"ขอรับ" ชิงอีรับจดหมายมา เหลือบมองผาดหนึ่ง

ที่แท้ท่านอ๋องรู้สึกว่าพระชายาไม่เขียนว่าเป็นห่วงเขาบ้างเลย ดังนั้นจึงกลัดกลุ้มขึ้นมาสินะ?

"ท่านอ๋อง บางทีพระชายาน่าจะเพราะกำลังเร่งเดินทาง ดังนั้นจึงไม่มีเวลาเขียนจดหมาย" เขาเตือนมาคำหนึ่ง

"ข้าพูดอะไรแล้วหรือยัง?" เซียวหลันยวนเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง

ด้านนอกมีองครักษ์รีบเดินเข้ามา "ท่านอ๋อง ยังมีนกพิราบสื่อสารอีกตัวหนึ่ง ยังมีจดหมายอีกฉบับ"

เซียวหลันยวนดวงตาเป็นประกาย รีบนำจดหมายส่งเข้ามาทันที

นี่ถึงจะเป็นจดหมาย