บทที่ 877

"หมอหวาง!"

เสิ่นเสวียนรีบเดินเข้ามา พอเห็นภาพตรงหน้า จิตใจก็ดำดิ่ง

ชายชราคนนั้นคือหมอหวาง

ร่างกายของไท่ไท่อาวุโสสั่นจนไม่สามารถฝังเข็มได้แล้ว นี่มันฝังผิดได้ทุกเมื่อ

หมอหวางมองไปทางเสิ่นเสวียน เอ่ยขึ้นอย่างจำใจ "ท่านเสวียน ทำอะไรไม่ได้เลย ไท่ไท่อาวุโสสั่นไปทั้งตัว แล้วยังตึงอย่างมาก ฝังเข็มต่อไม่ได้แล้ว ยาเองก็ป้อนลงไปไม่ได้"

ผู้อาวุโสเสิ่นที่นั่งอยู่ข้างๆ สองมือกุมภรรยาชราของเขา น้ำตาก็อาบท่วม

อันที่จริงคนในบ้านตระกูลเสิ่นอายุยืนมาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งไปกว่านั้นสุขภาพทั้งสองคนก่อนหน้านี้ก็ดีมาโดยตลอด ถ้าไม่ใช่ปีที่แล้วเข้าวังจนโดนพิษ ตอนนี้ยังกินได้ดื่มได้นอนได้ คิดไม่ถึงเลยว่าแค่ครู่เดียวก็เป็นเช่นนี้แล้ว

"อาเสวียน พอแค่นี้เถอะ" เขาเอ่ยขึ้นเสียงแหบพร่า

พูดจบประโยคนี้ก็ถอนหายใจยาวออกมา

ให้เขาพูดคำว่าพอแค่นี้เถอะออกมาเอง ใจก็เหมือนมีดกรีดแทง

นี่เป็นภรรยาที่อยู่กับตนเองมาครึ่งชีวิตเลยนะ พวกเขาทั้งสองคนเดิมทีก็ล้วนมีความคาดหวังร่วมกัน คืออยากจะเห็นวันที่เสิ่นฉยงลูกชายคนโตกลับมาที่บ้าน

เขาอยากเห็นร่างกายของเสิ่นเสวียนสุขภาพดีขึ้นมา บนใบหน้าปรากฎความยอดเยี่ยมในวัยหนุ่มขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ว่าตอนนี้ก็ยังไม่ได้เห็น ตอนนี้พวกเขาอยู่ในช่วงบ้านแตกสาแหรกขาด ทั้งที่เห็นเสิ่นเสวียนดีขึ้นมา แต่ภรรยากลับไม่ไหวเอาเสียแล้ว

ตระกูลเสิ่นของพวกเขาไม่ไหวแล้วจริงหรือ?

"ทำไมเป็นเช่นนี้?"

"ช่วงนี้ หมอหวางเองก็สุดกำลังแล้ว พวกของหลิวหั่วก็สุดกำลังแล้ว เจ้าเองก็เต็มที่แล้ว แม่ของเจ้าเองก็เต็มที่แล้วเช่นกัน"

ท่านผู้เฒ่าดวงตาแดงรื้น น้ำเสียงสะอึกสะอื้น