บทที่ 878

ท่านผู้เฒ่าได้สติกลับมา จับมือภรรยาไว้แน่น เอ่ยกับนางว่า "ฮูหยิน เจ้าได้ยินไหม? จาวหนิงเด็กคนนั้นมาแล้ว อาเสวียนเชื่อมั่นในวิชาแพทย์ของนางขนาดนั้น เจ้าต้องรออีกหน่อยนะ ต้องให้โอกาสเด็กคนนั้นเสียหน่อยใช่ไหม?"

"จะว่าไป อาเสวียนบอกว่า เด็กคนนั้นมีที่มาเช่นเดียวกับพวกเรา อีกเดี๋ยวข้าจะบอกตัวตนของนางกับพวกเรา เจ้าไม่อยากรู้หรือ? เจ้าต้องรอนางนะ"

เสิ่นเสวียนรีบออกจากบ้านตระกูลเสิ่น ทำให้คนของบ้านตระกูลเสิ่นเหล่านั้นตกตกลึงทันที

ท่านลุงรองเสิ่นหลังจากได้ยินก็หรี่ตาลง

"ไม่แน่อาจจะมีเรื่องอะไร หลายวันนี้เขาก็ไม่ใช่ว่าออกไปข้างนอกบ่อยๆ หรือ?"

ออกไปหาคนหายา หาพวกตำรับอาหารบำรุงอะไรพวกนี้

สะใภ้เสิ่นสองเอ่ยขึ้นอย่างหมดความอดทน "ทำเอาข้าลงแรงเปล่าๆ จ่ายเงินไปเปล่าๆ เลย"

คนอื่นเองก็ยอมรับ "เดิมทีตระกูลเสิ่นก็กำลังเดินลงต่ำ ถ้าใช้เงินไปจนหมด กลัวว่าจะตกต่ำไม่เร็วพอหรือไรกัน? พวกเราหลายปีนี้การค้าอะไรก็ถูกกดเอาไว้หมด เจ้าคนพวกนั้นก็ฉลาดกันเป็นกรด รู้ว่าองค์จักรพรรดิมีท่าทีอย่างไรกับตระกูลเสิ่นของพวกเรา พวกเขาจึงไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาเลย"

พวกเขาถูกราชวงศ์กดดันมานานแล้ว

ตอนนี้ทำอะไรก็ไม่ง่าย มีคนขุดหลุมให้พวกเขา มีคนคอยกดดันพวกเขา แค่ยกเท้ายังยากเลย

ถ้าไม่ใช่ตระกูลเสิ่นที่เป็นตระกูลขุนนางร้อยปี วางรากฐานเอาไว้แน่นหนา ก็คงไม่มีทางยืนหยันมาได้ถึงตอนนี้หรอก

"ตอนที่ข้าเข้ามาทำไมถึงได้ยินท่านลุงบอกกับไป๋รื่อเฮยอวิ๋นว่าจะไปรับคนหรือ?"

หลานคนหนึ่งของตระกูลเสิ่นเข้ามา บอกว่าเขาได้ยินที่ประตูใหญ่

"รับคน? หรือจะเป็นหมออีกคนที่เขาหามา?"

มีคนคิดถึงจุดนี้ในใจก็ดำดิ่งลงมาทันที

"ตอนนี้คนที่เขายังเชิญมาได้ ก็ต้องเป็นหมอเลื่องชื่อแล้วกระมัง? ต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่อีกก้อนเสียแล้ว"

"ตอนนี้ทำไมยังต้องจ่ายเงินเช่นนี้อีกกัน?"