บทที่ 879

ในโรงเตี๊ยม ฟู่จาวหนิงรีบแต่งเนื้อตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า จัดการตนเองให้สะอาดสะอ้าน

หลักๆคืออีกเดี๋ยวต้องไปพบไท่ไท่อาวุโส ถึงอย่างไรการไปพบผู้ป่วย นางจะสกปรกไปด้วยฝุ่นทั้งตัวก็คงไม่ดีเท่าไร

แต่นางเองก็ไวมาก หลังจากจัดการตัวเองก็ให้พวกของสืออีเตรียมตัวออกเดินทางไว้ตลอดเวลา

ไป๋หู่ถึงแม้จะให้นางรออยู่ที่นี่ แต่ความเร็วเองก็ไวมาก ใช้วิชาตัวเบาให้ลูกน้องไปซื้อขนมนึ่ง ทุกคนล้วนกินรองท้องเข้าไปคนละสองชิ้นแล้ว

ตอนหลังวันนี้เพื่อเร่งเดินทาง พวกเขาแทบไม่ได้กินอะไรเลย ดื่มแต่น้ำ

ให้ฟู่จาวหนิงกินอะไรเสียก่อนที่นี่ เพระาไป๋หู่ก็กลัวว่าถ้าพอเข้าเรือนไป ก็จะมากเรื่องมากความ เดี๋ยวถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ฟู่จาวหนิงคงไม่ได้กินอะไรแน่

ถ้าเผื่อต้องดูอาการไข้ให้ไท่ไท่อาวุโสพอดี ต่อให้ในจวนตระกเตรียมอาหารไว้ นางก็คงไม่สนใจอยู่ดี

พวกเขาหิวกันจนไม่ไหวแล้ว อย่างว่าแต่ฟู่จาวหนิงเลย

เร่งเดินทางกันมาขนาดนี้ พวกของไป๋หู่ก็นับถือฟู่จาวหนิงเอามากๆ ทั้งนับถือและก็เป็นห่วงนาง

ฟู่จาวหนิงหิวมากจริงๆ หลังจากซื้อขนมนึ่งใบไผ่มานางก็ไม่เกรงใจ กินเข้าไปถึงสามชิ้น

มีทั้งที่ไม่มีไส้ มีทั้งไส้ทั่วแดง แล้วยังมีไส้เนื้อด้วย หวานเค็มมีหมด

นางกินไปสามชิ้นดื่มชาที่มีแต่ที่นี่ ก็ถือว่าดีขึ้นมากแล้ว

และตอนนี้เอง เสิ่นเสวียนก็มาถึง

"จาวหนิง"

ฟู่จาวหนิงพอเห็นเสิ่นเสวียน ก็อดตกตะลึงไม่ได้

"ท่านลุง ท่านทำไมถึงดูเหนื่อยขนาดนี้?"

เสิ่นเสวียนตรงหน้าซูบผอมเหนื่อยล้า ในดวงตายังแดงเต็มไปด้วยเส้นเลือด

นางเดิมทีคิดว่าหลังจากเขากลับมาบ้านต่อให้มีธุระวุ่นวาย แต่ก็น่าจะพักฟื้นร่างกายได้ดี พักผ่อนดีกินดี แล้วก็กินยาตามเวลา ว่าตามหลักการแล้วถ้าทำตามนี้ได้ก็น่าจะมีน้ำหนักขึ้นมาพอสมควร คิดไม่ถึงว่าตอนนี้เขากลับผอมลงไปกว่าตอนที่แยกกันอีกหลายจินเลยทีเดียว!

ยิ่งไปกว่านั้นยังดูเหนื่อยล้าอย่างมากด้วย

"เอาไว้ก่อน รีบไปที่บ้านข้าเร็ว ยายของเจ้าอาการไม่ดีแล้ว" เสิ่นเสวียนไม่พูดกับนางมาก รีรบพานางขึ้นรถม้า

ฟู่จาวหนิงใจดิ่งวูบลงมา

ดูท่า ไท่ไท่อาวุโสจะคับขันแล้วจริงๆ

นางควรจะรีบมาตั้งแต่ตอนที่ได้รับจดหมายของเขา