บทที่ 880

นี่มันไร้สาระไปไหม!

อวี๋อวี่เวยเหมือนตนเองโดนเล่นงาน นางตัวโยนจนแทบจะยืนไม่อยู่

"ท่านลุง นาง นางคือ..."

นางรู้ว่าว่าเพราะอะไรตนเองก่อนหน้านี้ถึงดูโหวงๆ

ฟู่จาวหนิงได้ยินนางเรียกลุง เหลือบมองนางผาดหนึ่ง นี่คือหลานสาวของเสิ่นเสวียนหรือ?

แต่นางเหลือบมองเช่นนี้ กลับทำให้อวี๋อวี่เวยรู้สึกได้รับการท้าทาย

"จาวหนิง ไป!"

เสิ่นเสวียนไม่ได้สนใจอวี๋อวี่เวยเลย และไม่สนใจคนอื่นๆ ด้วย มือกระทั่งยังไม่ทันปล่อย แต่ดึงฟู่จาวหนิงรีบเดินเข้าประตูไป

ไม่มีใครกล้าขวางเขา

ฟู่จาวหนิงแค่เหลือบมองกลุ่มคนที่หน้าประตูใหญ่ทันวูบหนึ่งเท่านั้น แต่เพราะนางต้องรีบเข้าไปกับเสิ่นเสวียน จึงไม่ทันได้มองชัดเจน ยังคิดว่าคนตระกูลเสิ่นเหล่านี้ล้วนออกมารับนางเสียอีก

มารยาทเองก็ดีอยู่นะ

นางพยักหน้าให้พวกเขา จากนั้นก็ถูกเสิ่นเสวียนพาเข้าไปแล้ว

คนกลุ่มใหญ่ที่หน้าประตู ล้วนตะลึงอยู่จนยังตั้งตัวไม่ทัน

เสิ่นเสวียนในสายตาพวกเขาเป็นคนที่ใจเย็นหยิ่งทะนงไม่น่าเข้าใกล้มาโดยตลอด ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะรู้สึกว่าอย่างอวี๋อวี่เวยนั่นถือว่าใกล้ชิดกับเสิ่นเสวียนมากแล้วได้อย่างไรกัน?

ยิ่งไปกว่านั้นข้างกายเสิ่นเสวียนจึงไม่เคยเข้าใกล้หญิงสาวคนใดมาก่อนเลย

ตอนนี้พวกเขากลับเห็นเสิ่นเสวียนไปรับหญิงสาวคนหนึ่งด้วยตัวเองกลับมา ยิ่งไปกว่านั้นยังประคองนางลงจากรถม้าอย่างรู้ใจด้วย แล้วยังจูงมือนางเข้าไปในเรือนอีก!

"นั่น นั่นคงจะไม่ใช่ป้าสะใภ้เล็กของพวกเราหรอกกระมัง" มีแม่นางถามขึ้นอย่างงงๆ

"ป้าสะใภ้ที่สวยเหลือเกิน" มีคุณชายคนหนึ่งงึมงำขึ้นมา

แล้วยังมีอีกหลายคนที่ไม่รู้จะพูดอะไร

"เพราะไท่ไท่อาวุโสจะใกล้ไม่ไหวแล้วจริงๆ ลุงเสวียนไม่อยากจะปิดบังแล้ว จึงไปรับคนในดวงใจกลับมา คิดจะแต่งงานกับที่หน้าเตียงของไท่ไท่อาวุโสหรือ?" มีหลานบางคนคาดเดา

การคาดเดานี้ทำเอาคนไม่น้อยรู้สึกว่าใกล้เคียง รู้สึกว่ามีเหตุผล

"จริงด้วยจริงด้วย ลุงเสวียนน่าจะไม่อยากให้ไท่ไท่อาวุโสจากไปอย่างไม่วางใจกระมัง?"

"บางทีอาจจะมีความหมายประมาณเติมความสุขเพื่อขับไล่โชคร้ายด้วยกระมัง?"