บทที่ 885

"ไป๋รื่อ แม่นางคนนั้นเป็นใครกันแน่?" อวี๋อวี่เวยร้อนรนขึ้นมา

ไป๋รื่อไม่สนใจนาง เตรียมจะรีบออกไป และพอดีกับที่ไป๋หู่พาพวกสืออีเข้ามา

"ไป๋รื่อ นายท่านล่ะ?"

"อยู่ในสวนจิ้งชิว พวกเจ้าเข้าไปเถอะ" ไป๋รื่อพยักหน้าให้กับสืออีและสือซานเป็นการทักทาย

นี่เป็นองครักษ์ที่คุณหนูจาวหนิงพามาจากแคว้นเจา ก็เท่ากับว่าเป็นพวกเดียวกัน

ไป๋หู่พาสืออีกับสือซานเข้าไปทันที

พวกเขาเมื่อครู่ตามมาไม่ทัน จึงช้าไปหน่อย หลังจากมาถึงจวนเสิ่นไป๋หู่ก็จัดคนเอาของของฟู่จาวหนิงส่งไปที่สวนสี่ซิน

เพราะพอเขากลับมาก็มีการพูดคุยกับองครักษ์ บอกว่านายท่านจัดไว้เสร็จสรรพแล้ว ให้ฟู่จาวหนิงเข้าไปพักที่สวนสี่ซิน

และคนเหล่านี้ทั้งหมดก็หวางอยู่ที่สวนจิ้งชิวพอดี จึงไม่เห็ฯพวกเขาย้ายของเข้าไป

พอย้ายของเสร้๗จึงพาสืออีสือซานมาหาฟู่จาวหนิง

อวี๋อวี่เวยพวกนางเองก็เคยเห็นไป๋หู่มาแล้ว รู้ว่าเป็นคนของเสิ่นเสวียน แต่สืออีกับสือซานพวกนางรู้สึกไม่คุ้นอย่างมาก แต่พวกเขาจะเข้าไป ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

ไป๋รื่อให้พวกเขาเข้าไปแล้วตนเองก็รีบออกไปหาคนทำช้อน

"อวี่เวย เจ้าเองก็พักอยู่ในจวนเสิ่นมาตลอดนี่? แล้วทำไมคนใช้พวกนี้แต่ละคนถึงไม่เห็นเจ้าในสายตาเลย?"

มีญาติผู้หยิงคนหนึ่งอดประชดประชันอวี๋อวี่เวยขึ้นมาไม่ได้

ก่อนหน้านี้พวกนางทุกครั้งที่เข้ามาจวนตระกูลเสิ่น อวี๋อวี่เวยล้วนทำท่าทีเหมือนเป็นนายหญิงของบ้าน นางไม่สบอารมณ์มานานแล้ว

ตอนนี้พอเห็นอวี๋อวี่เวยถูกขวางไว้ด้านนอกเหมือนกับพวกนาง เหมือนไม่ได้ถูกปฏิบัติแบบเจ้าของเลยแม้แต่น้อย นางจึงรู้สึกลิงโลดในใจขึ้นมาอย่างประหลาด

คนอื่นเองก็มองอวี๋อวี่เวยอย่างสงสัย

"ข้าจำได้่าก่อนหน้านี้พี่หญิงอวี่เวยเคยบอกกับพวกข้า ว่านางไม่อยากจะแต่งงานเลย ยิ่งไปกว่นั้นลุงเสิ่นเองก็เคยพูดกับนาง ว่าต่อให้นางไม่แต่งงานไปทั้งชีวิต ก็สามารถอยู่ในจวนเสิ่นนี้ได้ตลอด"

"ใช่เลยใช่เลย ข้าเองก็จำได้ ยังบอกอีกว่าลุงเสวียนเป็นห่วงเป็นใยนางมาก"