บทที่ 887

ท่านผู้เฒ่าเสิ่นตอนที่เห็นฟู่จาวหนิงครั้งแรก เกือบจะด่าลูกชายในใจว่าหน้าไม่อายเสียแล้ว

ดูแล้วหญิงสาวคนนี้ยังอายุน้อยกว่าเขาตั้งหลายปี เขาจะไปทำให้นางเสียเวลาได้อย่างไร?

ก่อนหน้านี้เขากับยายแก่หวังอย่างมากที่จะให้เขารีบพาฟู่จาวหนิงกลับมา จะอย่างไรก็แต่งงานกันไปก่อนเลย แต่ว่าตอนนี้พอคนเข้ามา เขาก็พบว่าเป็นหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งเสียอย่างนั้น!

เสิ่นเสวียนคิดจะเป็นโคแก่กินหญ้าอ่อนหรือ?

ต่อให้เสิ่นเสวียนดูแล้วยังแค่สามสิบต้นๆ ยังดูหนุ่มแน่นอยู่ แต่พอเทียบกับแม่นางที่อายุไม่ถึงยี่สิบดี ก็ดูแก่กว่ากันเป็นกองเลย

แต่เมื่อครู่พอเห็นการแสดงออกของฟู่จาวหนิงทั้งหมด ท่านผู้เฒ่าเสิ่นก็รู้สึกว่าตนเองเข้าใจได้แล้ว ว่าลูกชายที่ไม่เคยชอบหญิงสาวคนไหนเลยของตนเอง ทำไมจึงชอบฟู่จาวหนิงขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่รู้สึกว่าอายุของทั้งสองคนต่างกันมากขนาดนั้นแล้ว ฟู่จาวหนิงเองก็ทำงานอย่างตั้งใจจริงจัง แล้วยังสุภาพเรียบร้อย นิ่งขรึมใจเย็น มากเกินกว่าอายุนี้ของนาง

ดังนั้นนางกับเสิ่นเสวียนอยู่ด้วยกันก็ไม่แน่ว่าจะไม่ใช่ไม่คู่ควร

แต่ว่าพอคิดถ ึงนางเมื่อครู่ที่เรียกเสิ่นเสวียนว่าลุง ใจของท่านผู้เฒ่าก็ตุ้มต่อมไม่สงบขึ้นมาอีก

นี่มันคำเรียกอะไรกัน?

ฟู่จาวหนิงมองเสิ่นเสวียน

"ท่านลุงยังไม่ได้พูดถึงตัวตนฐานะข้าในบ้านนี้หรอกหรือ?"

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินคำพูดของท่านผู้เฒ่าก็รู้สึกว่าเสิ่นเสวียนคงไม่เคยพูดแน่นอน

"ยังไม่ได้บอกเลย" เสิ่นเสวียนพยักหน้า

ถึงอย่างไรก็เกี่ยวข้องกับเสิ่นเชี่ยวน้องสาวของเขา

การหายตัวไปของเสิ่นเชี่ยว ก็ถือเป็นอาการป่วยทางใจของทั้งสองคนมาตลอด หลายปีมานี้ไม่เคยปล่อยวางได้เลย

แล้วจู่ๆ ถ้าเอ่ยถึงเสิ่นเชี่ยวขึ้นมา บอกว่าอาจจะมีข้อมูลของนาง แล้วบอกว่านางมีลูกสาว ก่อนที่ฟู่จาวหนิงจะมาถึง ทั้งสองคนคงเขกกะโหลกตนเองจนแตกแน่ๆ

"ตัวตนฐานะ?"

ท่านผู้เฒ่าพอได้ยินก็รู้สึกว่าเรื่องราวไม่ค่อยถูกต้องแล้ว เขามองไปทางฟู่จาวหนิงด้วยสัญชาตญาณ

ตอนนี้พอพิจารณาอย่างละเอียด ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่านางใบหน้าดูมีน้ำใจเหลือเกิน

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้ว่าเพระาอะไรเสิ่นเสวียนถึงไม่พูดให้ชัดเจน นางนวดหัวของไท่ไท่อาวุโส พลางยอมให้ท่านผู้เฒ่ามองพิจารณา

"ข้าทำไมถึงรู้สึกว่าจาวหนิงดูคุ้นหน้าคุ้นตานัก..."