บทที่ 888

เสินหว่านตกตะลึงไป

อวี๋อวี่เวยเหมือนถูกเหยียบหาง

"เจ้าเป็นใครกัน? นั่นเป็นย่าของข้า แม่ของแม่ข้า! มีเหตผลอะไรที่คนนอกที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนอย่างเจ้าถึงมานั่งบนเตียงนาง แล้วกลับบอกให้พวกเราถอยออกไป?"

ในบ้านตระกูลเสิ่น ตอนไหนกันที่ให้คนอื่นมาออกคำสั่งได้?

เสินหว่านยังสั่นสะเทือนกับหน้าตาของฟู่จาวหนิงอยู่

เสิ่นเสวียนตรงเข้ามา ยื่นมือออกมาขวางพวกนางไว้

"จาวหนิงให้พวกเจ้าถอยออกไป พวกเจ้าก็รีบถอยออกไป" จะมายืนพูดไร้สาระทำไมกัน?

"ท่านลุง?" อวี๋อวี่เวยมองเสิ่นเสวียนอย่างไม่อยากเชื่อ

จาวหนิง?

เขาเรียกชื่อของนางตรงๆ แล้วยังเรียกอย่างสนิทสนมด้วย? ถ้าหากนางเป็นแค่หมอหญิงคนหนึ่ง แล้วเป็นไปได้อย่างไรกัน?

หรือว่าพอหมอหญิงคนนี้ยืมเรื่องที่ตนเองรู้วิชาแพทย์นิดหน่อย ก็เข้ามายั่วยวนท่านลุงอย่างหน้าไม่อาย?

นางรู้ว่าข้างกายหมอมีชื่อบางส่วนจะรับหมอหญิงบางส่วนไว้ ช่วยเหลือการตรวจรักษาภายในของสตรี บางครั้งก็มาเป็นลูกมือ

เสิ่นเสวียนก่อนหน้านี้ไปหาหมอมีชื่อมาแล้วมากมาย และไม่รู้ว่าจะมีพวกหมอหญิงลูกมือหมอใหญ่คนไหนที่ถือโอกาสนี้เข้ามา

"ถอยไป"

เสิ่นเสวียนไม่เกรงใจพวกนางแม้แต่น้อย

เสินหว่านดึงอวี๋อวี่เวยถอยออกมา แต่น้ำเสียงยังคงเศร้าโศก

"พี่รอง แม่เป็นอย่างไรบ้าง? อาสะใภ้สองอาสะใภ้สามพวกนางล้วนรอกันอยู่ด้านนอก หรือว่านาง..."

เสิ่นเสวียนตัดบทนาง

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับบ้านตระกูลอวี๋ไปเสีย ท่านแม่ยังดีอยู่ แล้วก็ พาอวี๋อวี่เวยกลับไปด้วย"

"ท่านลุง ข้าไม่กลับ ท่านก็รู้ ท่านย่าไม่ชอบข้า หลายปีมานี้ข้าพักอยู่ในจวนเสิ่น นางไม่เห็นข้าเป็นหลานสาวนานแล้ว ถ้าข้ากลับไป นางคงได้ทรมานข้าจนตายแน่!"

อวี๋อวี่เวยลนลานขึ้นแล้วจริงๆ