บทที่ 890

ฟู่จาวหนิงถอนหายใจโล่ง

ตอนนี้ขอแค่ให้ไท่ไท่อาวุโสผ่านด่านอันตรายนี้ไปก่อน ให้พ้นจากอันตรายก่อนชั่วคราว แต่ก็ต้องให้สุขภาพของนางฟื้นฟูขึ้นเสียหน่ยอ ต้องบำรุงเข้าไป แล้วหลังจากนี้จึงจะถอนพิษได้

นางเตรียมตอนที่ไม่มีใครแล้ว ตนเองจะไปแขวนน้ำตาลกลูโคสให้นางเสียหน่อย ไม่เช่นนั้นไท่ไท่อาวุโสคงทนไม่ไหวแน่

พอได้ยินคำพูดของนาง ท่านผู้เฒ่าก็ผ่อนคลายลง

"ดี ดี ดีจริงๆ" เขางึมงำขึ้นมา

ใจของเสิ่นเสวียนเองก็กลับไปอยู่ที่เดิมเรียบร้อย

เขารู้ว่าฟู่จาวหนิงรีบมาถึงที่นี่ก็เร่งเดินทางจนเหนื่อยล้าไปหมดแล้ว

เดิมทีแคว้นเจานางนั้นนางจะออกมาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

สุขภาพของอ๋องเจวี้ยนเองก็ยังไม่ดี เขาสามารถปล่อยให้ฟู่จาวหนิงออกมาในในเวลาเช่นนี้ ก็อธิบายได้ว่าเขาเองก็ไม่เลวเช่นกัน

ไม่เช่นนั้น ถ้าเป็นคนอื่น จะมาสนใจความเป็นตายของคนอื่นได้อย่างไร? เวลาเช่นนี้จะต้องผูกฟู่จาวหนิงไว้ข้างกายแน่นอน ถึงจะรับประกันชีวิตเอาไว้ได้

"เจ้าคงจะเหนื่อยแย่แล้ว รีบนั่งลงพักผ่อนเถอะ"

ท่านผู้เฒ่ารีบสั่งคนยกน้ำเข้ามา ล้างมือให้ฟู่จาวหนิง เช็ดจนสะอาด หลังจากนั้นก็ให้คนปอกผลไม้ รินน้ำชาเข้ามา

"พวกเราไปที่โถงกันเถอะ" ท่านผู้เฒ่ารุ้สึกว่าห้องนี้กลิ่นไม่ค่อยดีเท่าไร ถึงอย่างไรก็เป็นห้องที่คนแก่ป่วยมานานอยู่นะ

ฟู่จาวหนิงเดิมทีอยากจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่พอคิดๆ การจะให้คนเยอะๆ อยู่ที่นี่ก็ไม่ดี จะรบกวนคนป่วยเอา

คนทั้งหมดก็ย้ายไปกันที่โถงเล็กด้านหน้า

หลังจากนั่งลง พวกของหลิวหั่วก็ส่งผลไม้ของหวานเข้ามาถึงเจ็ดแปดภาด

ที่เกินจริงก็คือ พวกเขาชงชามาห้าแก้ว ชาที่ไม่เหมือนกัน!

"คุณหนูจาวหนิง ลองชิมชาของต้าชื่อทางนี้ดู มีสองชนิดเป็นชาของสวนชาตระกูลเสิ่น ชนิดนี้คือชาข้าว มีกลิ่นของธัญพืช ส่วนอันนี้คือชาบ่อน้ำ ส่วนอันนี้คือชาดอกไม้ ล้วนมีเฉพาะในต้าชื่อเท่านั้น ท่านลองชิมดู"

ไป๋รื่อคอยแนะนำอยู่ข้างๆ

"ได้ เช่นนั้นข้าชิมหมดเลยนะ?" ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ