บทที่ 902

"ท่านทำไมถึงอ่อนแอแบบนี้? ข้าไม่ได้ออกแรงเท่าไรเลยนะ!"

องค์หญิงหนานฉือหลังจากตั้งตัวมาได้ก็โมโหขึ้นมา ยื่นมือมาคว้าหลังคอเสื้ออันเหนียน จากนั้นก็ดึงเขาขึ้นมา

"พรวด" เซียวหลันยวนหัวเราะก๊ากออกมาอีกครั้ง

"เอาล่ะ ลุกขึ้นมาได้แล้ว"

อันเหนียนลุกขึ้นยืน เอ่ยขึ้นอย่างจำใจ "องค์หญิงปล่อยมือได้แล้วกระมัง?" พอพูดประโยคนี้จบ ก็ไอออกมาสองที

เมื่อครู่ที่ถูกตบไปยังไม่ทันได้หายใจหายคอ ตอนนี้จึงเพิ่งไอออกมา

เซียวหลันยวนเห็นเขาเป็นแบบนี้ก็หัวเราะขึ้นมาอีก

"องค์หญิงกับผู้ตรวจการชิงของพวกเราปกติอยู่ด้วยกันแบบนี้หรือ? อย่างนั้นบนตัวผู้ตรวจการอันคงมีผลไม่น้อยแล้วกระมัง?"

องค์หญิงหนานฉือร้องเชอะ "เขาติดตามข้ามา กินของดีไปไม่น้อย น้ำแกงบำรุงอะไรก็ดื่มไปตั้งเยอะ แล้วทำไมถึงยังอ่อนแอแบบนี้ อ๋องเจวี้ยนท่านเองก็อ่อนแอ ส่วนรัฐทายาทเซียวคนนั้นยิ่งอ่อนแอหนักไปอีก ผู้ชายของแคว้นเจานี้ คงไม่ใช่ว่าแค่แรงจะจับไก่ก็คงไม่มีหรอกกระมัง?"

ให้ตายเถอะ ไม่มีแข็งแรงๆ กันบ้างเลย

ชายหนุ่มของหนานฉือทางนั้นยังดูสูงใหญ่กำยำกว่ามากเลย

"พวกเขาอ่อนแอไปหน่อยแค่นั้น แต่ข้าไม่ใช่นะ ข้าเป็นเพราะป่วยมานาน แตกต่างจากพวกเขา" เซียวหลันยวนตอบ

อันเหนียนเกือบจะร้องเฮอะใส่เขา

เขาอ่อนแอหรือ?

พูดอย่างกลับว่าเขากล้าลงมือกับองค์หญิงหนานฉืออย่างนั้นล่ะ

"หมอเทวดาเก๋ออยู่ที่นี่ ท่านจะให้หมอเทวดาเก๋อดูอาการท่านหน่อยไหม?" องค์หญิงหนานฉือถามอันเหนียน

อันเหนียนมองนาง นางเหมือนดุจะกังวลจริงๆ กังวลว่าตนเองจะตบเขาจนช้ำใน "ไม่ต้องหรอก ไม่เป็นไร"

"ไม่เป็นไรจริงหรือ? อีกเดี๋ยวถ้ามาบอกว่ามีอะไรอีกข้าไม่ยอมรับแล้วนะ" องค์หญิงหนานฉือร้องเชอะ

"ไม่เป็นไร"

อันเหนียนนั่งกลับลงไป

"องค์หญิง เรื่องของท่านเจรจาจบแล้วกระมัง?" เก๋อชีซิงตัดบท