บทที่ 903

หลี่จื่อเหยาไม่รู้ว่าคำพูดนี้ควรจะตอบรับอย่างไร

นางนั่นล่ะ

แต่ว่าอะไรคือ "ใครคนนั้น" ?

นางไม่มีชื่อแซ่หรือไร? นางตอนนี้ไม่มีตัวตนฐานะหรือ?

ถ้าตอบกลับไป แล้วหน้าของนางจะไปเหลืออะไร?

ผลคือเซียวหลันยวนไม่ได้ต้องการคำตอบจากนาง เขายืนยันตัวตนฐานะของนางแล้ว หน้าขรึมลงทันที "ใครก็ได้"

"ท่านอ๋อง?"

องครักษ์รีบเข้ามา

"โยนสองคนนี้ออกไปหน่อย"

เซียวหลันยวนชี้ไปที่เซียวเหยียนจิ่งกับหลี่จื่อเหยา

"อ๋องเจวี้ยน! พวกเราเป็นแขกนะ" หลี่จื่อเหยาตกตะลึง

"ใช่!"

องครักษ์เดินไปทางพวกเขา

เซียวเหยียนจิ่งคิดไม่ถึงว่าผ่านมาตั้งนานขนาดนี้ อ๋องเจวี้ยนเหมือนยังไม่ลืมเรื่องสมัยก่อน ตอนนี้แค่หน้าก็ยังไม่อยากจะมองเขาด้วยซ้ำ!

เขาเองก็หน้าเปลี่ยนสี กลับรีบลุกขึ้นมา พูดขึ้นว่า "ข้าไปเองได้!"

พรวด

อันเหนียนเกือบหัวเราะออกมา นี่คืออาการดื้อรั้นสุดท้ายของรัฐทายาทเซียวหรือ?

เขายังคิดว่าเซียวหลันยวนไม่สนใจสองคนนั้นแล้ว แต่ตอนนี้ดูแล้วเหมือนเขาก่อนหน้านี้ไม่ได้สนใจจะมองพวกเขาตรงๆ เลยด้วยซ้ำ

ถึงอย่างไรตาข้างหนึ่งก็ยังพันเอาไว้นี่นะ

"โยนออกไป" เซียวหลันยวนเอ่ยเสียงเย็นชา

องครักษ์สองคนหิ้วตัวเซียวเหยียนจิ่งขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ ลากเขาออกไป