บทที่ 904

องครักษ์จวนอ๋องมองพวกนางอย่างเย็นชา "พวกเจาทำไมยังกล้ามาจวนอ๋องเจวี้ยนอีก? พวกเขาลืมไปแล้วหรือว่าเคยอะไรกับพระชายาไว้ แต่พวกเราไม่ลืมหรอกนะ ครึ่งนี้แค่ลงโทษเล็กน้อย ท่านอ๋องมีคำสั่ง ครั้งหน้าถ้าพวกเขายังกล้ามาเหยียบจวนอ๋องเจวี้ยนอีก ข้าจะหักขาทิ้งเสียเลย"

พูดจบ พวกเขาก็หมุนตัวเข้าประตูไป ปิดประตูใส่หน้าเซียวเหยียนจิ่งกับหลี่จื่อเหยาดังปัง

เซียวเหยียนจิ่งหน้าเขียว รู้สึกว่าได้รับความอัปยศอย่างมาก

เขาพลาดไปแล้วจริงๆ เซียวหลันยวนเป็นคนใจแคบเจ้าคิดเจ้าแค้นมาก!

หลี่จื่อเหยาหันหน้า เห็นพวกคนใช้และคนขับรถที่องค์หญิงหนานฉือพามากำลังมองพวกเขา เห็นขั้นตอนความขายหน้าทั้งหมดของพวกเขากับตา นางรู้สึกว่าหน้าตาป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ร้องไห้ออกมาทันที

นางยกมือข่วนๆ ไปทางเซียวเหยียนจิ่ง ร้องว๊ากขึ้นมาว่า "เป็นเพราะท่าน! เป็นเพราะท่านมันไม่ได้เรื่อง! ท่านมันคนไม่เอาถ่าน จวนชินอ๋องเซียวของพวกท่านมันไม่ได้เรื่อง ถูกคนรังแกขนาดนี้แค่จะผายลมก็ยังไม่กล้าเลย!"

เซียวเหยียนจิ่งถูกเขาข่วนมาที่หน้าอย่างไม่ทันคาดคิด ทั้งโกรธทั้งเกลียด ลุกขึ้นมา ยกเท้าถีบนางเข้าไปทีหนึ่ง

"ที่ข้าเป็นรัฐทายาทต้องมาตกต่ำแบบนี้ ก็เพราะเจ้าคนสมควรตายแบบเจ้านั่นล่ะ!"

เขาเตะหลี่จื่อเหยาจนคว่ำ ทนความเจ็บปวดที่ข้อต่อจากการถูกโยนไว้ สาวเท้าเดินทีละก้าวไปที่รถม้า สั่งคนให้ขับออกไปทันที

"เซียวเหยียนจิ่ง!"

หลี่จื่อเหยาคิดไม่ถึงว่าเขาจะไปเองเลยแบบนี้ ทิ้งตนเองไว้ที่นี่ ร้องแหลมยกกระโปรงวิ่งตามรถม้าไป

หลี่จื่อเหยาวิ่งตามรถม้ารัฐทายาทเซียวอย่างซมซานบนถนน ข่าวซุบซิบนี้กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

องค์หญิงหนานฉือได้เห็นควาใจดำของเซียวหลันยวนอีกครั้ง นางแอบพูดกับอันเหนียนว่า "นายท่านอัน จะบอกความจริงกับท่านอย่างหนึ่งนะ"

"ไม่ฟังได้ไหม?"

"ไม่ได้ ข้าอยากจะพูด ข้าชื่นชมนิสัยของอ๋องเจวี้ยนนี้จริงๆ ทำอย่างไรดี? ชอบไปแล้วเนี่ย"

น้ำเสียงองค์หญิงหนานฉือดูเสียดายมาก

"ท่านอยากจะแต่งเข้าจวนอ๋องเจวี้ยนหรือ?" อันเหนียนถาม

"ก็อยากอยู่นะ แต่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าใบหน้าของอ๋องเจวี้ยนพังไปแล้วหรือเปล่า และไม่รู้ว่าขาของเขาจะยังดีได้อีกไหม" องค์หญิงหนานฉือถอนหายใจ

"ไม่รู้"

"ดังนั้นเจ้าช่วยข้าหน่อย"

อันเหนียนขมวดคิ้ว "แล้วจะช่วยอย่างไร"