บทที่ 905

"ผู้หญิงคนนั้นเข้าไปอยู่แล้วจริงหรือ?"

"ใช่ นางนั่นล่ะ ของใช้นางมีไม่เท่าไร ย้ายเข้าไปในนั้นหมดแล้ว ไม่รู้ว่าจะมาอยู่ถาวรไหม ถ้าหากว่าใช่ล่ะก็ ของที่นางเอามานั้นยังไม่พอ แล้วตระกูลเสิ่นต้องมาซื้อให้นางไหม?"

"ไม่ใช่บอกว่าเป็นแค่หมอหญิงคนหนึ่งหรือ?"

"จริงด้วย นางพอมาถึงก็เข้าไปสวนจิ้งชิวแล้วให้หมอหวางมาเป็นลูกมือเลยนะ ไม่ใช่เป็นแค่หมอหญิงหรือ? เหมือนได้ยินว่าไปนวดหัวให้ไท่ไท่อาวุโสด้วย ฝีมือน่าจะพอไปวัดไปวาอยู่"

"เพราะแค่ช่วยไท่ไท่อาวุโสนวดหัว ก็ยกเชิดชูนางแล้วหรือไรกัน?"

คนบ้านตระกูลเสิ่นล้วนไม่อยากเชื่อกัน ขณะเดียวกันก็ทั้งอิจฉาทั้งขุ่นเคือง

"ต่อให้เพื่อให้นางอยู่ต่อก็เถอะ ก็ไม่ควรให้เข้าไปพักในสวนจิ้งชิวไหม? นางที่เป็นหมอหญิงคนหนึ่ง ถ้าพักอยู่ในสวนจิ้งชิว ถึงจะคอยรับใช้ไท่ไท่อาวุโสได้ตลอดเวลาไม่ใช่หรือ?"

คนทั้งหมดหลังจากเอะอะเอ็ดตะโรไปรอบหนึ่งจึงมองไปทางท่านลุงรอง

ครอบครัวของท่านลุงรองต่างหากที่พักอยู่ในจวนตระกูลเสิ่นมาโดยตลอด

ก่อนหน้านี้เสิ่นเสวียนก็ดูเคาระเขาอยู่

ตัดท่านผู้เฒ่าออก ตัดไท่ไท่อาวุโสออก พูดได้ว่าบ้านตระกูลเสิ่นหลายปีมานี้มีเขาเป็นเสาหลักไปแล้ว เพราะเสิ่นเสวียนเองก็คอยออกไปเสาะหายาอยู่ตลอด

"คุณสามี" อาสะใภ้รองเสิ่นเอ่ยกับเขาว่า "ถึงแม้จะเป็นแค่เรื่องเด็กสาวคนเดียว แต่ถ้าว่าตามหลักการ ในบ้านมีหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามาพักนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ตอนนี้ดูแล้ว เด็กสาวคนนี้ฝีมือเก่งกล้าอยู่นะ พวกเราจะดูถูกนางไม่ได้"

น้าสามตระกูลเสิ่นก็พยักหน้าให้ เห็นด้วยอย่างมาก

"ใช่แล้ว ท่านอารอง ท่านลองคิดดูสิ อันดับแรก เสิ่นเสวียนไปรับนางกลับมาด้วยตนเอง ได้ยินว่ายังจูงมือนางเข้าไปในเรือนด้วย ตอนนี้ยังส่งสวนสี่ซินให้นางอีก"

"เมื่อครู่พวกเราล้วนกำลังคาดเดา ว่าฟู่จาวหนิงอะไรนี้จะใช้คนในดวงใจของลุงเสวียนหรือเปล่า เมื่อครู่ลุงเสวียนก็ยังมาส่งนางเข้าไปพักในสวนสี่ซินด้วยตนเองอีก ลุงเสวียนยังอยู่ในนั้นพักหนึ่งแล้วค่อยออกมาอีกด้วย"

"ท่านลุงเสวียนคงคุยกระหนุงกระหนิงกับนางอยู่กระมัง?" ญาติคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาอย่างอิจฉา