บทที่ 906

"เห็นแล้วสิ" ทุกคนพูดออกมา

"ตอนที่เขาออกจากต้าชื่อครั้งที่แล้ว สุขภาพยังย่ำแย่อยู่ แต่ตอนนี้พวกเจ้ามองออกไหม? เ่ขาเดินได้วิ่งได้หิ้วของหนักได้ สุขภาพดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด"

เขาเองก็ให้คนไปตรวจสอบเรื่องเพื่อยืนยันจุดนี้แล้ว

อาการป่วยของเสิ่นเสวียน ดีขึ้นมาแล้วมากจริงๆ

ลูกชายสองคนของเขาตกตะลึงขึ้นในใจ สบตากันผาดหนึ่ง

"ท่านลุงรองพูดมาแบบนี้มันก็จริงอยู่นะ"

"ใช่แล้ว เรื่องนี้ก่อนหน้าก็คิดไม่ถึง จนมองข้ามไป ลุงเสวียนตอนนี้หายดีแล้วหรือ?"

ทุกคนล้วนตกตะลึงกันขึ้นมา

"เขาที่จู่ๆ ก็มีสัมพันธ์อันดีกับหมอหญิงคนนั้น อธิบายอะไรได้?" น้ารองเสิ่นเอ่ยเสียงขรึม "อธิบายได้ว่า ที่อาการป่วยของเขาดีขึ้น เป็นไปได้มากว่าเกี่ยวข้องกับหมอหญิงคนนี้ ถ้าหากเป็นเช่นนี้จริง นางก็คือผู้มีบุญคุณของบ้านตระกูลเสิ่น ถ้าจะให้นางเข้าไปพักในสวนสี่ซินมีอะไรไม่ถูกต้องกัน"

หา?

อาสะใภ้รองสงสัย "เป็นไปไม่ได้สิ? แม่นางคนนั้นดูอายุไม่เท่าไรเองนี่? แล้วอาการป่วยที่หมอใหญ่ตั้งหลายคนรักษาไม่ได้ นางจะมารักษาได้อย่างไรกัน?"

"เรื่องนี้ พวกเราต้องยืนยันอีกหน่อย ถ้าหากวิชาแพทย์ของแม่นางคนนั้นดีจริงๆ ล่ะ?"

ลองรองเสิ่นเอ่ยต่อ "ถ้าหากเป็นเช่นนี้จริงๆ ่เช่นนั้นบ้านตระกูลเสิ่นของพวกเราเพื่อจะตอบแทน ก็ต้องกระพือชื่อเสียงให้นางสิ? จะให้ผู้มีพระคุณไม่เป็นที่รู้จักไม่ได้ ลูกหัวแก้วหัวแหวนของผิงเหอกงกับองค์หญิงใหญ่ไม่ใช่ว่าคอยหาหมอเลื่องชื่ออยู่ตลอดหรอกหรือ?"

แนะนำฟู่จาวหนิงเข้าไปเลยสิ

พอได้ยินเขาเอ่ยถึงลูกหัวแก้วหัวแหวนของผิงเหอกงกับองค์หญิงใหญ่ ทุกคนก็สันหลังวาบ ไม่มีใครกล้าต่อคำพูดมาเลย

ผิงเหอกงกับองค์หญิงใหญ่แต่งงานมาแล้วยี่สิบปี มีลูกด้วยกันสามคน สุดท้ายตอนที่องค์หญิงใหญ่อายุได้สี่สิบก็ผ่านช่วงความเป็นความตาย และคลอดลูกชายที่รักยิ่งมาอีกหนึ่งคน