บทที่ 907

ฟู่จาวหนิงหลับไปตื่นหนึ่ง

เพราะกังวลสุขภาพของไท่ไท่อาวุโส นางจึงไม่ได้นอนยาวถึงอีกวัน นอนไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็ลุกขึ้นมาแล้ว

"คุณหนูจาวหนิง ท่านตื่นแล้วหรือ?"

ที่ประตูมีเสียงสาวน้อยคนหนึ่งลอดเข้ามา

"อืม ตื่นแล้ว"

"ข้าน้อยชื่อว่าเสี่ยวชิ่น หลังจากนี้จะมารับใช้คุณหนูจาวหนิง ข้าน้อยเข้าไปได้ไหม?"

เพราะต้องเร่งเดินทาง ฟู่จาวหนิงจึงไม่ได้พาสาวใช้มา ไม่ว่าจะเสี่ยวเถาหรือว่าหงจั๋วเฝิ่นซิง พวกนางทนกับการเร่งเดินทางเช่นนั้นไม่ไหว ฟู่จาวหนิงไม่อยากให้พวกนางต้องมาลำบากด้วย

วิชาขี่ม้าของพวกนางเองก็ยังไม่ผ่าน

ระหว่างทางนางตามพวกสืออีไป๋หู่แบบชายชาตรีเลย นอนกลางดินกินกลางทรายก็ทำมาแล้ว บางครั้งพวกทางหักมุมหรือว่าต้องควบม้ากระโดดข้ามธารเล็กๆ ก็มี นางไม่ได้ขลาดกลัวเลย ติดตามพวกเขาไปอย่างไม่มีลังเล

ถ้าพาสาวใช้พวกนั้นมาด้วย ก็คงจะไม่ไหวจริงๆ

และเพราะเป็นเช่นนี้ พวกของไป๋หู่จึงนับถือนางอย่างมาก

แต่พอมาถึงที่นี่ เสิ่นเสวียนจะไม่จัดสาวใช้มาให้นางได้อย่างไรกัน

"เข้ามาเถอะ"

ฟู่จาวหนิงลุกขึ้นนั่ง ประตูเปิดออก สาวใช้อายุราวสิบห้าสิบหกหน้าตาสะสวยในชุดสีบ๊วยคนหนึ่งเดินเข้ามา ถือถาดน้ำอุ่นเข้ามาด้วย

"คุณหนูจาวหนิง ในเรือนพวกเรามีหญิงรับใช้อยู่อีกสองคน คนหนึ่งคือหูมา อีกคนหนึ่งคือฉางมา ท่านอยากไปพบพวกนางไหม?"

"อีกเดี๋ยวแล้วกัน"

คิดไม่ถึงว่าไม่ใช่แค่สาวใช้คนเดียว แต่นี่ยังจัดหญิงรับใช้ให้นางอีกสองคน

ฟู่จาวหนิงลุกขึ้น เสี่ยวชิ่นก็รีบเดินเข้ามาตระเตรียมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง

"ไม่ต้องแล้ว หลังจากนี้เรื่องพวกนี้ข้าทำเองได้"

"เจ้าค่ะ"