บทที่ 908

แต่ถ้านางมีเรื่องส่วนตัวอะไร ปกติจะเลี่ยงตัวนาง และพาสาวใช้อีกสองคนไปแทน

เสี่ยวชิ่นเองก็ไม่ใช่คนโง่ รู้ว่าเพราะอะไรอวี๋อวี่เวยจึงไม่เชื่อใจนาง กลัวว่ามีเรื่องอะไรที่ให้นางรู้ แล้วจะเอาไปบอกเสิ่นเสวียน

"แล้วเจ้ายินดีมาไหม? ถ้าเจ้าอยากจะไปอยู่ข้างกายแม่นางอวี๋ก็บอกตรงๆ ได้นะ ข้าทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

ฟู่จาวหนิงตอนนี้ยังไม่รู้ว่าอวี๋อวี่เวยอยู่ในบ้านตระกูลเสิ่นด้วยตัวตนฐานะอะไร นางเองก็ไม่ได้จะพักที่บ้านตระกูลเสิ่นนานเสียด้วย เดี๋ยวตอนที่นางต้องจากไป เสี่ยวชิ่นถ้าหากต้องกลับไปอยู่ข้างกายอวี๋อวี่เวยอีก ฟู่จาวหนิงก็กังวลว่านางคงไม่อยากไปทำแล้ว

เสี่ยวชิ่นรีบพูดออกมา "ยินดีเจ้าค่ะ นายท่านบอกว่าคุณหนูจาวหนิงเป็นเจ้านายที่ดีมาก ให้ข้าไม่ต้องกลัว"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะขึ้นมา

"อืม ไม่ต้องกลัว"

หลังจากนางเก็บกวาดเสร็จ เสี่ยวชิ่นก็รีบเปิดลิ้นชักเครื่องประดับหนึ่งบนโต๊ะ ด้านในใส่เครื่องประดับเอาไว้เต็ม ดูแล้วล้วนเป็นชุดที่ดูเรียบง่ายและเหมาะกับวัยหนุ่มสาว

อย่างพวกปิ่นทองดอกลิลลี่ที่สลักไข่มุกหยกขาวไว้อะไรแบบนี้ เรียบง่ายแล้วยังดูมีเอกลักษณ์

และยังมีถุงหอมด้ายทอง ประณีตแต่ไม่ได้ดูซับซ้อนมาก

ด้านในยังมีกำไลอีกหลายวง หยกขาวเอ่ยมรกตเอยหยกเขียวเอ่ย มีหมด คุณภาพเองก็ดีมากด้วย แค่หยิบออกมาชิ้นหนึ่งก็มูลค่ามหาศาล

ลิ้นชักเครื่องประดับใบเดียวก็ดูร่ำรวยมากแล้ว

ฟู่จาวหนิงมองเสี่ยวชิ่นอย่างประหลาดใจ

"คุณหนูจาวหนิง ของเหล่านี้นายท่านให้คนส่งเข้ามา บอกว่ายกให้ท่านทั้งหมด นายท่านบอกว่าท่านเดินทางไกลนับพันลี้มาต้าชื่อ จะต้องไม่ได้นำเครื่องประดับอะไรมากแน่ ดังนั้นของเหล่านี้ท่านใช้งานได้ตามสะดวก ถ้าหากไม่พอหรือไม่ชอบ ท่านก็บอกได้ อีกเดี๋ยวข้าน้อยจะไปเลือกของชิ้นใหม่จากในร้านมาให้ เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ตระกูลเสิ่นสืบทอดลงมา"

ถึงจะบอกว่าสืบทอดลงมา แต่เหมือนส่วนใหญ่จะยังไม่เคยถูกใช้งานเลย ดูใหม่เอามากๆ

"ให้ข้าหมดเลยหรือ?"

"เจ้าค่ะ นายท่านบอกว่าให้ท่านทั้งหมด"

ฟู่จาวหนิงก็ไม่ได้เอาเครื่องประดับอะไรมาเลยจริงๆ แต่ว่า ในมิติห้องเภสัชของนางก็มีอยู่บางส่วนแล้วนะ

นางหยิบกำไลกลมหยกขาวชิ้นหนึ่งออกมาสวม ขับเด่นผิวขาวประกายของมือนางได้กำลังพอดี

และนางยังหยิบปิ่นปักผมที่สลักไข่มุกหยกดอกลิลลี่ทองชิ้นนั้นมาเสียบอีก