บทที่ 909

เสี่ยวชิ่นตะลึงไปครู่หนึ่ง

"เป็นข้าน้อยที่ไม่ได้บอกกับแม่นางชัดเจน ที่ข้าน้อยบอกว่าจะไปทำงานที่สวนสี่ซิน ไม่ใช่การไปทำเพียงชั่วคราว หลังจากนี้ข้าน้อยจะมาปรนนิบัติรับใช้คุณหนูจาวหนิงแล้ว"

อันที่นางบอกไปชัดเจนแล้ว

แต่ต่อหน้าเจ้านาย นางเองก็แก้ตัวอะไรไม่ได้ ทำได้แค่บอกไปอีกรอบ

"เพราะคุณหนูฟู่มาอาศัยพักบ้านตระกูลเสิ่นเพียงลำพังใช่ไหม?" อวี๋อวี่เวยพยายามทำให้สีหน้ากับอารมณ์ของตนเองสงบลงมาหน่อย "เช่นนั้นก็สมควรอยู่ พวกเราต้องปฏิบัติต่อแขกให้ดีสิ"

นางมองไปทางฟู่จาวหนิงอีก ฉีกยิ้มออกมา ถามขึ้นว่า "ไม่ทราบว่าคุณหนูฟู่จะพักกี่วันหรือ? เจ้าน่าจะไม่รู้ ว่าเสี่ยวชิ่นอยู่ข้างกายข้ามาตลอด นางทำงานเก่ง เรื่องใหญ่เรื่องเล็กรอบตัวข้าล้วนขาดนางไม่ได้ พอนางไม่อยู่แบบนี้ ข้าก็สติไม่อยู่กับเนื้อตัวเหมือนกัน"

ฟู่จาวหนิงอยากจะถอนหายใจเสียแล้ว

นางรู้สึกจริงๆ ว่าพูดกันแบบนี้มันเหนื่อย นางมีเวลาที่จะมาปะทะคารมกับอวี๋อวี่เวยที่นิสัยประหลาดแบบนี้เสียที่ไหน?

นางจึงเอ่ยขึ้นตรงๆ "เช่นนั้นก็ขอโทษด้วย ตอนนี้ข้าต้องการเสี่ยวชิ่น ถ้ารบกวนก็ขออภัยด้วย"

ประโยคเดียวจะทำให้อวี๋อวี่เวยโมโหหรือเปล่านางไม่รู้ แต่นางไม่มีความอดทนพอที่จะมาปะทะคารมกับอวี๋อวี่เวยที่นี่จริงๆ

"ส่วนเรื่องที่ข้าจะพักกี่วัน ก็ยังไม่แน่นอน ยังไม่มีแผนชั่วคราว เสี่ยวชิ่น พวกเราไปกัน"

ฟู่จาวหนิงพูดจบก็เดิน ไม่ได้สนใจจะเสวนาไร้สาระกับพวกนาง

สำหรับเสินหว่านนางเองก็พยักหน้าเชิงทักทายให้

เสินหว่านเองก็มีท่าทีอริกับนางด้วย ในเมื่อตัวตนฐานะของนางตอนนี้ยังเปิดเผยออกมาไม่ได้ เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องตีสนิทด้วยนัก

ฟู่จาวหนิงนิสัยแต่เดิมก็ไม่ค่อยจะตีสนิทกับใครอยู่แล้ว

พอเห็นว่านางจะไป อวี๋อวี่เวยก็โมโหขึ้นมา

"ช้าก่อน!" นางรีบพุ่งเข้ามาขวางฟู่จาวหนิง

"ยังมีธุระอีกหรือ?"