บทที่ 910

ไป๋หู่ปรากฏตัว

"คุณหนูจาวหนิงบอกไปแล้ว ว่าอย่ามาวอแวอีก"

ไป๋หู่สีหน้าไร้อารมณ์เหลือบมองอวี๋อวี่เวยผาดหนึ่ง รีบเดินตามฟู่จาวหนิงไป

"คุณหนูจาวหนิง ข้ามาช้าไปเสียแล้ว จากการกำชับของท่าน ให้สืออีกับสือซานพักผ่อนกันก่อน พวกเขาจึงยังไม่ลุกขึ้นมา"

"อืม ไม่เป็นไร เจ้าเองก็พักผ่อนอีกหน่อยเถอะ ข้าจะไปที่สวนจิ้งชิว"

"ข้าส่งคุณหนูไปเอง"

เสินหว่านกับอวี๋อวี่เวยพอได้ยินบทสนทนาของพวกเขาแล้วจากไป ก็ล้วนไม่อยากจะเชื่อ

"ท่านแม่ ท่านดูสิ ยังพูดอีกว่าท่านลุงไม่ได้จะแต่งงานกับหญิงสาวคนนี้ ตอนนี้นางยังกำเริบเสิบสานเสียขนาดนี้แล้ว! เมื่อครู่นางเพิ่งจะผลักข้า! แล้วก็ ไป๋หู่คนนั้นเดิมทีก็ฟังแต่ท่านลุง ตอนนี้กลับมาตามหน้าตามหลังนางอยู่ได้ นี่ไม่ใช่เห็นนางเป็นนายหญิงไปแล้วหรือ?"

อวี๋อวี่เวยพูดไปพูดมาก็สะอื้นไห้เสียแล้ว

เสินหว่านเพิ่งจะถูกฟู่จาวหนิงพูดไปแบบนั้น ในใจก็ไม่ค่อยสบายเท่าไร

นางเป็นผู้อาวุโสกว่าไหม? ฟู่จาวหนิงดูแล้วน่าจะเด็กกว่านางยี่สิบกว่าปีได้ นี่กลับมาสั่งสอนว่านางสั่งสอนลูกสาวไม่ดี

นางเองก็กำลังคิดในใจ ฟู่จาวหนิงคงไม่ได้คิดว่าเป็นสะใภ้รองของนางจริงๆ แล้วหรอกนะ ดังนั้นต่อหน้านางถึงได้มีท่าทางแบบนี้?

แต่พอเห็นอวี๋อวี่เวยร้องไห้ นางก็รู้สึกแปลกประหลาดในใจ มีความรู้สึกไม่ค่อยมีเรี่ยวมีแรงขึ้นมา

"เสี่ยวเวย เจ้าเองก็จริงๆ เลย ไม่ใช่บอกแล้วหรือว่าให้สังเกตดูก่อนสักวันสองวัน? แล้วเจ้าทำไมถึงเอาแต่จะเข้าไปถามนั่นถามนี่นางอยู่ได้?"

"ท่านเองก็คิดจะสั่งสอนข้าขึ้นมาแล้วหรือ?" อวี๋อวี่เวยร้องไห้หนักข้อขึ้น "ข้าก็แค่อยากรู้ว่านางมีความสัมพันธ์อะไรกับท่านลุง! อยากรู้ว่าถือดีอย่างไรจึงเข้าไปอยู่ในสวนสี่ซิน!"

"ถ้าหากวิชาแพทย์ของนางรักษาลุงของเจ้าได้จริง เช่นนั้นก็เป็นผู้มีบุญคุณของลุงเจ้าแล้วนะ ผู้มีบุญคุณมาที่บ้าน จะให้นางไปอยู่ในเรือนที่ดีที่สุดมันผิดตรงไหนกัน?"

เสินหว่านอันจริงที่ก็คิดเช่นนี้ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่พวกนางต้องไปอาละวาด

"จะว่าไป เจ้าจะไปสนใจทำไมว่าใครเข้าไปอยู่ที่สวนสี่ซิน? ลุงของเจ้าก่อนหน้านี้ก็พูดไว้แล้ว สวนสี่ซินจะไม่ให้คนอื่นเข้าไปพักส่งเดช หรือก็คือ ต่อให้คุณหนูฟู่ไม่พักในสวนสี่ซินเจ้าก็ไม่มีทางได้เข้าไปอยู่ดี แล้วเจ้าจะไปสนใจทำไมกัน?"