บทที่ 913

อวี๋อวี่เวยวุ่นอยู่ในครัวมาหนึ่งชั่วยาม

เสินหว่านพอรู้ว่านางคิดจะขอโทษฟู่จาวหนิงก็เลยเข้ามาช่วย

รอจนอาหารวางขึ้นโต๊ะหมดแล้ว เสินหว่านก็มองกับข้าวทั้งโต๊ะนั้นอย่างประหลาดใจ "นี่มันอาหารที่ลุงของเจ้าชอบทั้งนั้นเลยไม่ใช่หรือ?"

เสิ่นเสวียนเรื่องมากเรื่องรสชาติอยู่ คนในบ้านล้วนรู้กัน นางชิมไปชิมมาก็มีแต่รสชาติเหล่านั้น

ตอนนี้ที่วางอยู่บนโต๊ะล้วนสอดคล้องกับรสชาติที่เขาชอบทั้งสิ้น

"ใช่เลย ถ้าข้าเชิญแต่ฟู่จาวหนิง นางก็น่าจะไม่ยอมมากระมัง? เช่นนั้นก็เชิญท่านลุงมาด้วยดีไหม?"

"แล้วกับข้าวพวกนี้ล่ะ?"

"ฟู่จาวหนิงในเมื่อมีความสัมพันธ์ดีกับท่านลุง ไม่แน่ว่ารสชาติก็น่าจะคล้ายคลึงกัน ข้าเองก็ไม่รู้จักนางไม่เข้าใจนาง ใครจะไปรู้ว่านางชอบกินอะไร?"

อวี๋อวี่เวยค้านขึ้นมา "ดังนั้นเอารสชาติของท่านลุงมาตั้งต้นไม่ใช่ว่าดีที่สุดหรือ? ไม่แน่นางอาจจะชอบกินด้วยก็ได้"

"ข้าค้านเจ้าไม่ได้ เจ้าพูดมาก็ดูมีเหตุผล" เสินหว่านเองก็คัดค้านไม่ได้

"ให้คนไปเชิญแม่นางฟู่แล้วหรือ?"

"ไปแล้ว"

อวี๋อวี่เวยตอนที่กำลังรอตนเองจะกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งตัวสักหน่อย ถูกควันรมจนกลิ่นติดตัวไปหมดแล้ว

ตอนออกมาพอเสินหว่านเห็นนางก็ตกตะลึงไป

เพราะอวี๋อวี่เวยสวมชุดมาค่อนข้าง...สวยสด ชุดนี้ปกติต้องมีงานเลี้ยงงานน้ำชางานชมดอกไม้ถึงจะใส่กัน ยิ่งไปกว่นั้นมันยังดูบางด้วย ตอนนี้อากาศก็เย็นแล้ว สวมแบบนี้ไม่กลัวจะแข็งตายหรือ?

นางยังทาปากไว้แล้วด้วย สวมเครื่องประดับที่ไว้สวมตอนออกข้างนอกอีกต่างหาก

"เสี่ยวเวย กินข้าวในบ้านมื้อหนึ่ง ต้องแต่งตัวขนาดนี้เลยหรือ?"

"ท่านแม่ ดูท่านพูดเข้า ข้าไม่ใช่ว่าให้ความสำคัญกับแม่นางฟู่หรือ?" อวี๋อวี่เวยพยายามปิดบังแต่ก็ไม่เป็นธรรมชาติ

นางมองน้ำแกงฟักหยกขาวชามนั้นบนโต๊ะ นี่เป็นสิ่งที่คุณลุงชอบที่สุดเลย

"ทำไมคุณลุงยังไม่มาอีก?"