บทที่ 972

ผู้นำน้อยตระกูลชิ่งออกมาเดินได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นพวกฟู่จาวหนิงยืนอยู่ไม่ไกล เขาก็งงงัน พอเห็นฟู่จาวหนิงกำลังกวักมือมาทางเขา ก็เลยวิ่งออกไปทันที

"แม่นางฟู่ วางใจได้ ข้าสั่นสอนอาเพียนคนนั้นแทนท่านไปแล้ว จากที่ข้าเห็น ท่านนี่เป็นคนดีใจดีเกินไปแล้ว"

ทำไมถึงให้อาเพียนคนนั้นมาคอยขี่หัวอยู่ได้

"ขอบคุณท่านมาก"

ถึงแม้ฟู่จาวหนิงจะรู้สึกว่าตนเองไม่จำเป็นต้องไปคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กวัยต่อต้านคนนั้น แต่คนอื่นก็ช่วยเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับนางแล้ว นางจะทำตัวเป็นคนไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีแล้วพูดว่าไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ไม่ได้

"ฮ่าๆ ไม่ต้องขอบคุณหรอก"

เป็นไปตามคาด พอได้ยินคำขอบคุณของฟู่จาวหนิง ผู้นำน้อยตระกูลชิ่งก็หัวเราะร่าขึ้นมาอย่างเบิกบานเป็นพิเศษ

"แม่นางฟู่พักอยู่ในบ้านพวกเขาหรือ มีอะไรไม่สะดวกไหม ต้องการให้ช่วยอะไรก็บอกได้เลย"

ผู้นำน้อยตระกูลชิ่งมองมองอาสะใภ้เสิ่นกับเสิ่นฟาง

เสิ่นฟางเมื่อครู่เห็นเขาสาดน้ำใส่คนติดตามคุณชายซือถูอย่างกล้าหาญ จึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นต่อตัวเขาแต่ก็ไม่กล้าสบตามองตรงๆ

"ใช่ ข้าพักอยู่ในบ้านตระกูลเสิ่น ไม่มีอะไรไม่สะดวกสบายหรอก ว่าแต่ผู้นำน้อยตระกูลชิ่ง" ฟู่จาวหนิงหยิบขวดยาขวดหนึ่งออกมา ยื่นส่งออกไป "ช่วงนี้ท้องบวมเพราะสะสมอาหาร แล้วรู้สึกว่าตัวหนักๆ ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงใช่ไหม?"

ผู้นำน้อยตระกูลชิ่งถลึงตาโต "ใช่เลยใช่เลย ท่านรู้ได้อย่างไรกัน?"

"มองออกน่ะ นี่เป็นยาลูกกลอนช่วยย่อยอาหาร กินสองเม็ดหลังอาหารนะ กลืนลงไปได้เลย กินไปสักสองวันก็หายแล้ว"

"จริงหรือ? เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้วนะ！"

ผู้นำน้อยตระกูลชิ่งรับขวดยามาทันที เพราะฟู่จาวหนิงพูดไว้ถูกต้อง ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร แต่มันบวมจนทรมานเหลือเกิน แล้วยังท้องผูกอีก อาการแบบนี้ก็พูดออกไปลำบากด้วย

หลังจากกลับไปเขาจึงกินไปสองเม็ด รอจนหลังข้าวเย็นก็กินต่ออีกสองเม็ด ก่อนนอนก็ไปห้องน้ำปล่อยหมดจนโล่ง กำลังวังชาดีขึ้น แล้วก็กลางคืนคืนนั้นรหลับลึกเป็นพิเศษ