บทที่ 973

"ถุงยานี้ข้าห่อไว้นานแล้ว สายรัดนี้ข้าให้เสี่ยวชิ่นเย็บมาให้ หลังจากนี้สามารถเอาห่อยาที่อุ่นแล้ววางไว้บนสายรัดแล้วมัดไว้บนเข่าของท่านผู้เฒ่าได้ ไท่ไท่อาวุโสถ้าหน้าหนาวรู้สึกปวดขา อันที่จริงก็ใช้ได้เช่นกัน"

"นี่นี่นี่ นี่มันดีมากเลย นี่มันดีมากจริงๆ ขอบคุณมากจาวหนิง!" ตาไท่ไท่อาวุโสแดงก่ำขึ้นมา รีบกุมมือฟู่จาวหนิงไว้ รู้สึกดีใจยิ่งกว่าที่รักษาตนเองเสียอีก

ขาของท่านผู้เฒ่าพอไม่สะดวกนัก ตนเองก็จมดิ่งไปไม่น้อย รู้สึกว่าตนเองกลายเป็นภาระ

ยิ่งไปกว่นั้นยังไปเดินเล่นกับนางด้วยไม่ได้ ทั้งสองคนจึงทำได้แค่ทำกิจกรรมอยู่แต่ในเรือนจิ้งชิว

ถ้าหากเขาสามารถดีขึ้นมา เขาหลังจากนี้ก็ยังสามารถช่วยเหลือเสิ่นเสวียนได้ด้วย

"วิชาแพทย์ของจาวหนิงนี่ยอดเยี่ยมเหลือจะกล่าวจริงๆ"

ท่านผู้เฒ่าเสิ่นเองก็แอบหันมาปาดน้ำตา

"เดิมทีข้าคิดว่าพวกเราสองเฒ่าเหยียบอยู่บนเส้นทางยมโลก ชีวิตนี้เหลืออยู่แค่ไม่กี่วันแล้วเสียอีก..."

คำพูดของไท่ไท่อาวุโสทำให้ฟู่จาวหนิงต้องตัดบท

"ท่านผู้เฒ่ากับไท่ไท่อาวุโสเพิ่งจะหกสิบต้นๆ เอง ขอแค่สุขภาพดีเข้าไว้ บำรุงร่างกายดีดี จิตใจปล่อยวาง ใช้ชีวิตให้มีความสุขหน่อย กินให้ดีพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่ร้อนรน การจะอายุร้อยปีได้ก็เป็นเรื่องปกติ"

ฟู่จาวหนิงไม่ได้ปลอบใจพวกเขา

นางเคยดูให้กับทั้งสองผู้อาวุโสนี้แล้ว ไท่ไท่อาวุโสที่โดนพิษ ส่วนท่านผู้เฒ่าที่ขามีปัญหา นอกเหนือจากนี้ สุขภาพร่างกายของพวกเขาก็ถือว่าไม่เลวเลย การทำงานด้านต่างๆ ยังทำได้ดี การตรวจเลือดก็ผลออกมาดีอยู่ ไม่มีภาวะค่าสูงทั้งสามชนิด

"พวกเราฟังจาวหนิง"

เสิ่นเสวียนพอรู้เรื่องนี้ก็ถอนใจโล่ง

ตอนที่ดื่มชากับฟู่จาวหนิงช่วงกลางคืนที่สวนสี่ซิน เขาก็พูดเรื่องเสิ่นฉยงขึ้นมา