ตอนที่ 186 ไม่ธรรมดา

ตอนที่ 186 ไม่ธรรมดา

ในโลกแห่งความฝันของลู่เฉิน เพลงบุปผานารีเป็นเพลงของนักร้องสาวระดับซูเปอร์สตาร์แห่งยุคเพลงหนึ่ง

เพลงนี้ถ่ายทอดถึงฤดูกาลแห่งความฝัน ความต้องการในการแสวงหาของตัวเองที่กำลังรอคอยคนรักในความฝัน เพื่อที่จะนำพาเธอ กระตุ้นเธอให้ก้าวพ้นจากความงมงายไปสู่การเติบโต

เรื่องพวกนี้ไม่อาจบอกกล่าวให้คนอื่นรู้ได้ ยิ่งไม่ควรกระตือรือร้นแสดงความปรารถนาอันแรงกล้าของตัวเองออกไป

ทั้งเพลงมีแค่สี่ท่อน เนื้อเพลงในหลายท่อนซ้ำไปซ้ำมา แต่อารมณ์ที่ถ่ายทอดออกมาในแต่ละครั้งไม่เหมือนกัน ดังนั้นจึงมีแต่นักร้องสาวที่เก่งกาจเท่านั้นที่เข้าถึงความลึกซึ้งของเพลงนี้

ตอนที่ลู่เฉินเขียนเพลงบุปผานาทีให้เฉินเฟยเอ๋อร์ เขาได้คิดไตร่ตรองดีแล้ว

อันดับแรกเพลงนี้ไม่ใช่ใครจะร้องได้ดี ร้องจนเข้าถึงอารมณ์ ต้องอาศัยการตกผลึกของกาลเวลาและประสบการณ์ของชีวิต นักร้องอายุเพียงยี่สิบกว่านั้นไม่อาจร้องด้วยความลึกซึ้งได้

อย่างเช่นตัวอย่างเพลงบุปผานารีที่ให้หวังจิ้งแห่งสตูดิโอเนี่ยผานเป็นผู้ขับร้องแทน เธอก็ร้องได้ไม่เลว เสียงโน้ตและจังหวะถูกต้อง เพียงแต่เธอไม่อาจร้องได้ด้วยเสน่ห์ของเสียงแบบผู้ใหญ่ที่มีวุฒิภาวะมากพอ

แต่เฉินเฟยเอ๋อร์ไม่เหมือนกัน เธอเป็นนักร้องซูเปอร์สตาร์ที่เข้าวงการมาสิบกว่าปี ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย มีความสามารถเข้าถึงเพลงนี้ได้ดี

อีกอย่าง เธอมีความประสงค์จะเปลี่ยนแนวเพลงด้วยอัลบั้มใหม่ หากอัลบั้มบุปผานารีประสบความสำเร็จ การเปลี่ยนแนวเพลงของเธอเป็นไปด้วยดี เธอจะหลุดออกจากภาพลักษณ์ของนักร้องสาวเสียงหวานที่เธอเป็นมาสิบปีได้สักที ทำให้คนอื่นรู้ว่าราชินีเพลงอย่างเธอยังมีด้านอื่นที่น่าหลงไหลเช่นกัน

วันนั้นที่ได้เที่ยวเล่นกับเฉินเฟยเอ๋อร์ ร้องคาราโอเกะด้วยกันทำให้เขาเห็นอีกด้านหนึ่งของเธอ

นี่เป็นความท้าทายที่ใหญ่หลวงซึ่งลู่เฉินเองก็ชอบความท้าทายนี้!

ลองคิดดูแล้ว หากราชินีเพลงคนนี้สามารถแสดงความงดงงามจากการถอดเปลือกนอกออกด้วยการชักนำของเขาได้…

นั่นจะเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจเพียงใด!

เฉินเฟยเอ๋อร์เองก็ไม่ทำให้ลู่เฉินผิดหวัง

ยังทำได้เหนือความคาดหมายอีกด้วย

เฉินเฟยเอ๋อร์ร้องเพลงนี้ออกมาได้ยิ่งกว่าสมบูรณ์แบบ เสียงร้องที่อบอุ่นไพเราะตามแบบฉบับเดิม กระตุกเส้นหัวใจของคนฟังอย่างไม่ตั้งใจให้รับรู้ถึงความอ้างว้างและใจสลายของเธอ รับรู้ถึงความปรารถนาและอารมณ์ที่แท้จริงของเธอ

สิ่งที่น่ากลัวคือ ทำนองของผลงานเพลงที่เธอร้องในตอนนี้ยังหยาบนัก เสียงไม่ได้ผ่านการตัดต่อแต่อย่างใด ผลของมันยิ่งทำให้น่าตกใจ

เฉินเฟยเอ๋อร์ได้ชื่อว่าเป็นราชินีนักร้องสาว ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย

ร้องเพลงบุปผานารีจบลง เฉินเฟยเอ๋อร์ถอดหูฟังวางลง เดินออกมาจากห้องอัด

เธอไม่ได้ร้องเพลงที่ลู่เฉินเขียนให้เธอเพลงที่สอง

บริเวณหางตาของราชินีนักร้อง ยังมีคราบน้ำตาแวววาวหลงเหลืออยู่ แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกอาย ความงามบนใบหน้าหลังเจือปนด้วยอารมณ์เศร้าแล้วความสุขใจและความพอใจก็กลับเข้ามาแทนที่ชนิดที่ไม่มีใครเทียบได้

“ร้องเพลงได้ดีมากเลย!”

หลินจื้อเจี๋ยออกปากชม “เพลงก็ดี เมื่อครู่ผมยังสงสัยอยู่ ตอนนี้ยอมรับแล้ว!”

เขายกนิ้วโป้งทั้งสองข้างให้เฉินเฟยเอ๋อร์และลู่เฉิน

เฉินเฟยเอ๋อร์เช็ดคราบน้ำตาของเธอ ยิ้มเล็กน้อย “เพลงของลู่เฉินเขียนได้ดี อัลบั้มของฉันชุดนี้จะใช้เพลงนี้เป็นเพลงหลักและเป็นชื่อของอัลบั้มด้วย พี่หลินว่าดีไหม?”

“ไม่มีปัญหา!”

หลินจื้อเจี๋ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น พูดอย่างไม่ลังเลว่า “เพลงนี้ชื่อเพลงบุปผานารีใช่ไหม? เพลงหลักยังเป็นแนวเก่า เหมาะกับการเปลี่ยนแนวเพลงของคุณ!”

อัลบั้มชุดหนึ่ง จะต้องเลือกแนวเพลงหลักก่อน จากนั้นค่อยจัดทำเพลงทั้งอัลบั้มให้สอดคล้องกับเพลงหลัก แบบนี้ถึงจะรับรองว่าเป็นแนวเพลงเดียวกัน

เขาถามต่อว่า “ลู่เฉินยังเขียนอีกเพลงหนึ่งใช่ไหม? ทำไมไม่ร้องล่ะ?”

เพลงบุปผานารีนี้ทำให้เขาเหมือนได้ล้างหูครั้งใหม่ แต่กลับมีคำพูดที่อธิบายไม่ได้

เฉินเฟยเอ๋อร์ยิ้มเล็กน้อย ตอบว่า “ร้องไม่ไหวแล้ว อีกเพลงเอาไว้คราวหน้าก็แล้วกัน”

เธอไม่ได้ร้องไม่ไหวจริงๆ แต่เพลงนี้ใช้อารมณ์เพลงของเธอมากเกินไป หากร้องต่อเกรงว่าจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ส่งผลต่อภาพลักษณ์ของเธอ

อย่างไรเสียที่นี่คือบริษัทเฟยสือเรคคอร์ด ในห้องฟังเสียงทำไมถึงมีคนอยู่มากขนาดนี้!

หลินจื้อเจี๋ยเข้าใจความนัยที่แอบแฝง เขาหัวเราะ “พอดีเลย ผมให้วงเอ็มเอสเอ็น ร้องเพลงสักเพลง เชิญคุณกับลู่เฉินช่วยชี้แนะด้วย”

ผู้อำนวยการเพลงคนนี้ มีความรู้สึกพิเศษกับวงเอ็มเอสเอ็น ที่เขาตั้งขึ้นมากับมือ ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะแสดงออกมา เขาไม่สนใจสายตาคนอื่นที่มองเขาอย่างแปลกๆ

โอกาสเช่นนี้หายาก!

ถ้าได้รับการยอมรับจากเฉินเฟยเอ๋อร์หรือถึงขั้นชื่นชม ถ้าเช่นนั้นวงเอ็มเอสเอ็น อนาคตจะต้องไปไกลแน่นอน

ส่วนลู่เฉิน ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เขาหวังให้ลู่เฉินเข้ามาช่วยทำเพลงในอัลบั้มให้กับวงเอ็มเอสเอ็น

เฉินเฟยเอ๋อร์ยิ้ม “ได้สิ…”

เธอกับหลินจื้อเจี๋ยรู้จักกันมาหลายปี นับว่าเป็นเพื่อนกัน ความช่วยเหลือเล็กน้อยแค่นี้แน่นอนว่าต้องช่วย

ส่งเสริมคนหน้าใหม่ สำหรับเธอแล้วไม่ถือว่ามากมายอะไร

ลู่เฉินพยักหน้า เขาเข้าใจความคิดของหลินจื้อเจี๋ย

การขอคำชี้แนะจากเฉินเฟยเอ๋อร์เป็นอีกเรื่องหนึ่ง สิ่งสำคัญคือต้องได้ฟังเสียงเพลงของวงเอ็มเอสเอ็นก่อน แบบนี้ถึงจะง่ายต่อการวางแผนเพลงให้กับวงเอ็มเอสเอ็น

หลินจื้อเจี๋ยรีบโบกมือเรียกนักร้องสาวทั้งสามของวงเอ็มเอสเอ็น

มู่เสี่ยวชู ซูเจียเจีย และหนิงเถียนเดินเข้ามา ยืนเบียดกันโค้งคำนับ “ขอบคุณพี่เฟยค่ะ ขอบคุณอาจารย์ลู่”

พวกเธอต่างรู้ว่า มีโอกาสมากที่ลู่เฉินจะได้ทำเพลงในอัลบั้มให้กับพวกเธอ