ตอนที่ 139
บทที่ 139 หยุนหว่านหนิง เจ้าหึงแล้ว
October 22, 2026
ในเรื่องความรักความสัมพันธ์ โม่เยว่และหยุนหว่านหนิงล้วนเห็นพวกที่ความรู้สึกช้าประเภทนั้น
แต่ว่า แม้จะความรู้สึกช้าเพียงใด......
โม่เยว่ฟังความอิจฉาในน้ำเสียงของหยุนหว่านหนิงและเข้าใจได้แล้ว
เขาหรี่ตาลง “หยุนหว่านหนิง เจ้าหึง?”
หึง? !
คำนี้สำหรับหยุนหว่านหนิงที่กำลังโมโหอยู่ในตอนนี้ ก็คือความท้าทายโดยแท้จริง!
“หึง? ข้าหึงอะไรเพคะ?”
นางหัวเราะอย่างเย็นชา กล่าวด้วยความไม่เกรงใจ “ท่านอ๋องช่างไร้ยางอายจริงๆนะเพคะ! ความแค้นระหว่างข้ากับฉินซื่อเสวีย เกี่ยวอะไรกับท่านด้วย? ทำไมข้าจะต้องหึง?”
“ท่านอ๋องให้ความสำคัญตัวเองจริงๆ!”
โม่เยว่: “.......”
วันนี้โดนนางตอกกลับ ทำไมเขาถึงไม่ได้รู้สึกโกรธเลยสักนิดนะ?
กลับกันคือ รู้สึกเพียงแค่ว่าท่าทางที่นางโมโหเดือดดาลเช่นนี้น่าขันมาก?
เมื่อคิดเช่นนี้ ใบหน้าของโม่เยว่ก็มีรอยยิ้มเล็กน้อยแล้ว “หากว่าเจ้าไม่ได้หึง ทำไมพูดสามประโยคก็ล้วนไม่ได้ห่างไปจากฉินซื่อเสวียเลยล่ะ ชอบพูดว่านางเป็นแสงจันทร์ยามกลางวันของข้าอยู่บ่อยๆอีก”
แรกเริ่ม เขายังไม่เข้าใจ แสงจันทร์ยามกลางวันหมายความว่าอย่างไร
หลังจากที่ถูกหยุนหว่านหนิงยิ้มเยาะครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว
“ข้าชอบพูดแบบนี้ ท่านจะควบคุมได้หรือ?”
หยุนหว่านหนิงแถไปด้วยความปากแข็งคอแข็ง
“ข้าควบคุมไม่ได้”
โม่เยว่มองดูนางอย่างน่าขัน “เพียงแต่เจ้าเข้าใจผิดไปเรื่องหนึ่ง ฉินซื่อเสวีย ไม่ได้เป็นแสงจันทร์ยามกลางวันของข้า”
แสงจันทร์ยามกลางวันของเขา?
หรือว่าแสงจันทร์ยามกลางวันของเขายังมีคนอื่นอีกงั้นหรือ หรืออันที่จริงฉินซื่อเสวียเป็นคนรักที่ไม่สามารถลืมได้ของเขางั้นหรือ? !
การคาดเดานี้ ทำให้หยุนหว่านหนิงอารมณ์เสียมากยิ่งขึ้น!
โม่เยว่เจ้าสุนัขนี่ คิดไม่ถึงว่าจะเคยมีประวัติความรักมากมายขนาดนี้? !
แล้วมองดูนาง แม้แต่จูบแรก คืนแรกก็ให้เขาไปแล้ว เสี่ยงอันตรายถึงชีวิตเพื่อเกิดลูกให้เขา ทุกอย่างของนางล้วนให้เขาหมดแล้ว แต่กลับไม่ได้เป็นอะไรในใจเขาเลย? !
ยิ่งคิดไฟโทสะก็ยิ่งคุกรุ่น ยิ่งรู้สึกว่านางไม่คุ้มค่าที่จะทำ
“ท่านเก่ง! ประวัติความรักของท่านเอ่อล้น! พรุ่งนี้ข้าก็จะเลี้ยงหนุ่มน้อยหน้ามน!”
นางโกรธเขาจนแทบตายอยู่แล้ว!
ประวัติความรักไม่ได้มากมายเอ่อล้นเหมือนเขา แต่พลังที่ปล่อยออกมาจะแพ้ไม่ได้!
“เจ้าพูดอะไร? พูดใหม่อีกครั้ง? !”
โม่เยว่แทบจะถูกผู้หญิงคนนี้ทำให้โกรธตายแล้ว!
คิดไม่ถึงว่าต่อหน้าเขา ก็กล้าพูดจาเลวทรามว่าจะเลี้ยงหนุ่มน้อยหน้ามนเช่นนี้ออกมาได้? !
หากว่าไม่ได้มีสติหลงเหลืออยู่ เขาก็อยากจะตีผู้หญิงคนนี้ให้ได้สติขึ้นมาโดยตรงแล้ว.....ช่วยไม่ได้สติเตือนเขาว่า เขาเป็นผู้ชาย เป็นบุรุษที่มีคุณธรรม!
บุรุษที่ดีจะไม่สู้กับสตรี!
บุรุษใช้วาจาไม่ลงมือ!
เขาท่องอยู่ในใจเงียบๆนับครั้งไม่ถ้วน ตอนนี้จึงได้กัดฟันด้วยความโกรธแล้วจ้องมองนาง “หยุนหว่านหนิง! เจ้ามีความสามารถก็พูดใหม่อีกครั้ง? !”
“ข้าจะพูดอีกสิบครั้งก็เป็นเช่นนี้! ท่านไม่ส่องกระจกดูบ้าง ดูว่าตัวเองไร้ยางอายเพียงใด กลับยังบอกว่าข้าหึงอีก ข้านี่นะจะหึงท่าน?”
หยุนหว่านหนิงปากแข็ง “ช่างน่าขันจริงๆ! ท่านคิดไปเอง!”
โม่เยว่ : “..........”
เขาอดทน!
เขากำมือทั้งสองข้าง หน้าผากมีเส้นเลือดโปนขึ้นมา เส้นที่แก้มเย็นชาแข็งทื่อ
ใช้ชีวิตอยู่กับเขามานานขนาดนี้ ทำไมหยุนหว่านหนิงถึงได้ไม่เข้าใจนิสัยของเขา?
ท่าทางในเวลานี้ของโม่เยว่ เห็นได้ชัดว่าโกรธถึงขีดสุดแล้ว!
ในวันปกติ เกรงว่านางคงจะกลัวไปนานแล้ว
กลัวถูกเขาต่อย
แต่วันนี้ พลังไฟอันชั่วร้ายพุ่งพรวดไปมาในจิตใจของนาง วันนี้หยุนหว่านหนิงไม่ยั่วให้เขาโมโหจนบ้าคลั่งนางสาบานว่าจะไม่เลิกรา!
“อนุญาตให้ท่านมีแสงจันทร์ยามกลางวันมีคนรักที่ลืมไม่ลงได้ แต่ไม่อนุญาตให้ข้าเลี้ยงหนุ่มน้อยหน้ามน! ก็คือการที่ท่านอนุญาตให้ตัวเองพวกตัวเองทำได้ แต่ห้ามไม่ให้คนอื่นทำ!”
ชายปากหมานี่ ทำให้นางโกรธมากจริงๆ!
ในที่สุดโม่เยว่ก็เข้าใจได้แล้ว ฮองเฮาจ้าวและเต๋อเฟยถูกผู้หญิงคนนี้ทำให้โมโหจนป่วย เป็นรสชาติยังไง
ตอนนี้เขาโกรธจนขมับเต้น “นูน”ออกมา ในสมองก็รู้สึกปวดขึ้นมาเป็นระยะ
หัวใจเหมือนกำลังจะเป็นตะคริว โกรธจนดวงตาสองข้างของเขาแดงก่ำ!