ตอนที่ 140
บทที่ 140 ราชาหมา ต้อนเข้ากำแพง จูบแรก
October 22, 2026
การกระทำที่มาโดยไม่ทันได้ตั้งตัวของนาง ทำให้โม่เยว่ตะลึงไป
จนกระทั่งรู้สึกเจ็บริมฝีปาก......
เขาจึงได้ก้มหน้ามองดูนางด้วยความตะลึง
แต่ก็ไม่ได้ผลักนางออกไปตรงๆ ปล่อยให้นางกัดริมฝีปากของเขาไปเช่นนี้ จนมีกลิ่นสนิมกระจายอยู่ระหว่างปากและฟัน หยุนหว่านหนิงจึงได้ปล่อยมือด้วยความภาคภูมิ
นางก็กัดริมฝีปากของเขาจนแตกแล้ว
“ท่านเอาเปรียบข้า ข้าก็เอากลับมาแล้ว”
นางยื่นมือชี้ไปที่โม่เยว่ แล้วชี้ที่ตัวเองอีก ภาคภูมิใจเหมือนจิ้งจอกน้อยที่ทำแผนชั่วสำเร็จ “ท่านกัดข้า ข้าก็กัดท่าน”
“ตอนนี้ เราสองคนไม่มีอะไรค้างกันแล้ว”
“เจ้ามั่นใจว่าเราสองคนไม่มีอะไรค้างกันแล้ว?”
แววตาของโม่เยว่เคร่งขรึม
เขายื่นมือออกไป นิ้วมือเรียวยาวลูบไปบนริมฝีปากช้าๆ ใช้หน้าท้องของนิ้วเช็ดเลือดบนริมฝีปากเบาๆ มองดูนางอย่างลึกซึ้ง ราวกับปีศาจตัวหนึ่งที่เพิ่งจะดูดเลือดคนเป็นอาหารเช่นนั้น
คลุ้มคลั่ง มีเสน่ห์
หยุนหว่านหนิงแอบพูดว่าไม่ดีแล้วในใจ!
นางไม่มีแรงต้านทานต่อผู้ชายเช่นนี้แม้แต่น้อย!
ก่อนหน้านี้รู้สึกเพียงแค่โม่เยว่เป็นหมา แต่ตอนนี้สังเกตเห็นว่า.......เขายังจะมีด้านนี้อยู่ด้วยอย่างคาดคิดไม่ถึง
แม่งเอ๊ย นี่เป็นภาพลักษณ์ของเจ้าชายรูปงามที่สมบูรณ์แบบในใจของนางโดยแท้!
หากมองต่อไป นางจะต้องหลงใหลเคลิบเคลิ้มแน่
นางขมวดคิ้วแล้วหมุนตัว หันหลังให้โม่เยว่ “งั้นท่านพูดมา อะไรที่ไม่ได้เรียกว่าเราสองคนไม่มีอะไรติดค้างกัน? หรือต้องการจะให้ข้าเลี้ยงดูหนุ่มน้อยหน้ามนให้ได้ จึงจะนับได้ว่าเราสองคนไม่มีอะไรค้างกันงั้นหรือ?”
โม่เยว่: “.......”
คิดไม่ถึงว่านางยังจะกล้าพูดเรื่องนี้อีก? !
ดูท่า การสั่งสอนเมื่อครู่ยังโหดร้ายไม่พอ?
“โม่เยว่ท่านก็คือหมา! หลังจากนี้ข้าเรียกท่านว่าราชาหมา ดูว่าพวกเราใครจะอับอาย”
นางพูดด้วยความโกรธ
“งั้นหรือ? เช่นนั้นต่อไปนี้ เจ้าก็เป็นพระชายาของราชาหมา?”
หาได้ยากที่โม่เยว่จะมองดูเงาหลังของนางด้วยอารมณ์ที่ดี
หยุนหว่านหนิง: “.......”
ใช่สิ!
ทำไมนางถึงได้ลืมเรื่องนี้ไปได้? !
หากว่าโม่เยว่เป็นราชาหมา นางก็ไม่ใช่พระชายาของราชาหมาแล้วหรือ? !
ด่าเขาก็พอแล้ว ทำไมต้องด่าตัวเองเข้าไปด้วย.......หยุนหว่านหนิงยื่นมือออกไป ตีหัวของตัวเองเบาๆ “ทำไมข้าถึงโง่ได้นะ?”
“เจ้าเพิ่งจะรู้ว่าเจ้าโง่หรือ?”
น้ำเสียงของโม่เยว่เย็นชา
หยุนหว่านหนิงถูกทำให้โมโหจนอกจะแตก
ในวันปกติ มีเพียงแค่นางทำให้คนอื่นโกรธ
แต่วันนี้กลับถูกชายปากหมานี่ บีบจนตายคาที่ ถูกทำให้โกรธจนแทบจะคลั่ง!
ที่แท้รสชาติที่ถูกคนทำให้โกรธก็เป็นเช่นนี้ คิดถึงฮองเฮาจ้างและเต๋อเฟย........เหมือนว่าจะน่าสงสารอยู่เล็กน้อย
หยุนหว่านหนิงหมุนตัวกลับมาฉับพลัน “โม่เยว่ท่านอย่าได้กระหยิ่มยิ้มย่อง!”
“เมื่อครู่ท่านผลักข้าติดกำแพง ทั้งยังแย่งชิงจูบแรกของข้าไปอีก! ท่านพูดมาว่าจะชดใช้ให้ข้ายังไง? ไม่ต้องมาบอกว่าใช้ร่างกายอยู่ด้วยกันอะไร ข้าไม่ได้เสียดาย!
ผลักติดกำแพง?
จูบแรก?
สองคำนี้ กลับเป็นสิ่งใหม่
แม้ว่าโม่เยว่จะไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ก็รู้โดยประมาณ ว่าความหมายของสองคำนี้คืออะไร
“จูบแรก? เจ้ามั่นใจหรือว่าเมื่อครู่เป็นจูบแรก? ไม่ใช่ว่าสี่ปีก่อน ข้าก็แย่งชิงจูบแรกของเจ้าไปแล้วหรือ?”
เขาใช่คำพูดที่ไร้ยางอายที่สุด ช่วยหยุนหว่านหนิงนึกเรื่องในอดีต
เหมือนว่าสีหน้าก็แฝงไปด้วยความไร้ยางอายเล็กน้อย “สี่ปีก่อน แสงไฟในห้องหอวันแต่งงาน เบื้องล่างร่างกายของข้า......นั่นไม่ใช่เรื่องที่เจ้าฝันถึงและปรารถนาเป็นที่สุดหรือ?”
ไร้ยางอาย!
ไร้ยางอาย!
หยุนหว่านหนิงเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางกระหม่อมไปห้ารอบ
ชื่อเสียงความบริสุทธิ์ในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมาของนาง ทั้งหมดล้วนถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของชายปากหมาตัวนี้!
เรื่องในห้องหอวันแต่งงานเมื่อสี่ปีก่อน เป็นสิ่งที่น่าละอายที่สุดในชีวิตของนางอย่างแน่นอน!
แต่บังเอิญโม่เยว่ก็ยังใช้คำพูดไร้ยางอายเช่นนี้อีก ทำให้นางนึกถึงเรื่องเมื่อสี่ปีก่อนขึ้นมาอีก!
เห็นสีหน้าของนางชะงักไป ทั้งคนก็แข็งทื่ออยู่กับที่ แม้แต่มือทั้งสองข้างก็ไม่รู้ว่าจะวางไว้ตรงไหน ในดวงตาปรากฏความตระหนก อับอาย โกรธเคือง......
อารมณ์ทุกอย่างปะปนกันไป สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นน้ำตาไหลลงมาสองหยด