บทที่ 237 คุณหญิงเป็นที่พึ่ง

เห็นนางยกสเปรย์พริกไทยในมือขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง......

มังกรตาเดียวก็ตกใจจนตัวสั่น รีบปฏิเสธว่า"ไม่ ไม่ขอรับ ข้าจะกล้าได้อย่างไรล่ะ?"

ตลกละ!

อาวุธลับในมือของผู้หญิงคนนี้สามารถทำให้พี่น้องของเขาล้มลงพื้นทั้งหมด แม้กระทั่งเขาในฐานะที่เป็นผู้มีประสบการณ์ในยุทธภพนับสิบปี ก็ยังแพ้นางเลย

ถึงแม้ตอนนี้มังกรตาเดียวไม่ยอม แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร!

"ข้าขอถามหน่อย พวกเจ้าเป็นใคร?"

หยุนหว่านหนิงมองเขาอย่างดุร้าย

มังกรตาเดียวมอง......สเปรย์พริกไทยในมือของนางทีหนึ่งอย่างระมัดระวัง

"พวกเราคือพรรคเหยเฟิง"

เขาตอบอย่างอ่อนแรง

"พรรคเหยเฟิงคืออะไร?"

หยุนหว่านหนิงเตะคนเสื้อดำที่อยู่ข้างๆ"ตายหรือยังเนี่ย?ถ้ายังไม่ตายก็หาที่นั่งให้ข้าสิ ข้ามีอะไรจะถามมังกรตาเดียวคนนี้"

มังกรตาเดียว"......"

"คุณหญิงขอรับ ที่นี่เป็นทางเดิน และนี่ก็เป็นตอนดึก ข้าจะไปหาที่นั่งได้ที่ไหนล่ะ?"

คนเสื้อดำรู้สึกน้อยใจมาก

ถ้าเป็นตอนเช้า เขายังสามารถวิ่งเข้าไปในร้าน แย่งเก้าอี้ออกมาให้นาง

แต่ตอนนี้เป็นตอนดึก จะทำตามเงื่อนไขของนางได้อย่างไรล่ะ?!

"ไร้ประโยชน์จริงๆ!"

มังกรตาเดียวใช้ขาเตะคนนั้น"กระดกก้นขึ้นมาสิ"

คนเสื้อดำรู้สึกหวาดกลัวมาก"พี่ชาย เจ้าคิดจะทำอะไรหรือ?"

เขาจะตาบอดไปเลย มองไม่เห็นว่ารอบข้างเป็นสถานการณ์อย่างไร แต่พอได้ยินคำพูดนี้ของมังกรตาเดียว ร่างกายส่วนล่างก็แน่นขึ้นตามจิตสำนึก......

"ลูกพี่ขอรับ ข้าได้คบกับแม่นางเสี่ยวลู่ของหอนางโลม!"

ลูกพี่อย่ามาคิดร้ายต่อข้า......

คนเสื้อดำอธิษฐานในใจ

มังกรตาเดียว"......เจ้าคิดอะไรอยู่เนี่ย!"

"ข้าว่าเจ้าต้องถูกนอกใจแน่ๆ!"

เขาเตะเขาอย่างโกรธอีกทีหนึ่ง เนื่องจากมังกรตาเดียวรู้สึกทั้งปวดและแสบ มองคนไม่ชัดเจนเช่นกัน เลยเตะไปที่อากาศ เกือบจะทำจนตัวเองล้ม

มังกรตาเดียวโกรธขรึมมาก

"ข้าให้เจ้ากระดกก้นขึ้นมาและตั้งฉาก คุณหญิงก็นั่งได้แล้ว!"

อีโง่!

ทำไมลูกน้องของเขาโง่กันทั้งนั้นเลยเนี่ย!

"ขอรับ"

คนเสื้อดำรีบทำท่า

หยุนหว่านหนิงก็ไม่ได้รังเกียจ นั่งลงไปโดยตรง

วันนี้ยุ่งเหลือเกิน

ตอนเช้าอยู่ในห้องทรงพระอักษรทั้งเช้า ตอนบ่ายอยู่ในจวนอ๋องโจวทั้งบ่าย

ขาทั้งสองทั้งปวดทั้งเจ็บ ขอให้ตอนนี้สามารถมีที่นั่งให้นั่งได้ นางก็มีความอดทนมากขึ้น ไม่งั้นคงพานักเลงเหล่านี้ไปส่งที่จวนจิงจ้าวทันที

นางนั่งขาไขว้ มือขวานวดขาของตัวเองเบาๆ

"พรรคเหยเฟิง ฟังก็รู้ว่าคงไม่ใช่แก๊งทางการเลยใช่ไหม?"

เห็นนางนวดขาอยู่ มังกรตาเดียวคุกเข่าลง นวดขาให้นางอย่างประจบสอพลอ"คุณหญิงขอรับ พรรคเหยเฟิงของเราเป็นประชาชนดีๆกันทั้งนั้น เป็นแก๊งที่ดีขอรับ!"

คนที่มีฝีมือการต่อสู้นั้นไม่ธรรมดาจริงๆ

ระดับแรงที่นวดพอดีมาก

หยุนหว่านหนิงก็ไม่ได้เตะเขา แต่รู้สึกตลกในคำพูดของเขา"ในเมื่อเป็นประชาชนดี แล้วเหตุใดถึงรับงานฆ่าคนแบบนี้?"

"คือว่า......"

มังกรตาเดียวลำบากใจมาก"คุณหญิงขอรับ ข้ามีลูกน้องตั้งหลายสิบคน ข้าก็ต้องใช้เงินเลี้ยงพวกเขาด้วยขอรับ!"

หลายสิบคนนี้กินเก่งจริงๆ!

ยากกว่าการเลี้ยงหมูหลายสิบตัวเลย!

"เมื่อกี้ข้าเห็นว่าเจ้าลงมือได้รวดเร็วมาก ฝีมือการต่อสู้คงดีอยู่ใช่ไหม?"

หยุนหว่านหนิงถาม

มังกรตาเดียวหัวเราะคิกคัก"พอได้ พอได้ขอรับ!"

คนที่ถูกหยุนหว่านหนิงใช้เป็นเก้าอี้นั้นรีบพูดว่า"คุณหญิงคงไม่มีหรอกว่า หลายปีนี้ลูกพี่ของเราได้ลำดับหนึ่งติดต่อกันหลายปีในสำนักต่อสู้ที่ใหญ่ที่สุดของเมืองหลวง!"

และเนื่องจากเป็นแชมป์ จึงได้รับรางวัลหลายพันตำลึง ถึงสามารถเลี้ยงพี่น้องเหล่านี้ได้